Ürəyimdə qəribə rahatlıq var. Bəlkə də həmin rahatlıq ürəyimə düşən ümid işığıdır. Axı hər sabaha ümidlə baxırıq. Yeni sabahlar isə dünənə çevrilir, zaman keçdikcə isə keçmişə. Dünən və keçmiş oxşar görünsələr də, bir-birindən fərqli dərin mənaları ifadə edirlər. Dünən bizə yaxındır, keçmiş isə görə bilməyəcəyimiz qədər uzaq. Zaman keçdikcə keçmiş xatirələr öz izini itirir. Bəzən isə yaddaşımızda dərin izlər buraxır.

Hər gün otağımdakı pəncərədən baxıram. Öncə günə başlarkən, sonda günlə vidalaşarkən, yəni yeni sabaha oyanmaq niyyətində olduğum zaman. İllər keçsə də, gördüyüm mənzərə dəyişmir. Fəsillər dəyişdikcə həmin mənzərə bir birindən fərqli olduqca gözəl rənglərə boyanır. Burada 2 və 4 mərtəbəli bir-iki köhnə bina və ağaclar əks olunub. Həmin binalar mərkəz küçələrdə olan göydələnlərdən fərqlidir. Köhnə Bakının qoxusu gəlir onlardan sanki. Ağaclar isə yaz gəldiyi zaman yarpaqlara o qədər möhkəm bürünürlər ki, arxadakı binaları görmək mümkün olmur. Sanki payız gəlməyəcək o yarpaqları onlardan qoparmayacaq kimi. Həyat da belədir... Bu həyatın dünyanın sahibi bizik kimi o qədər alüdə oluruq ki, ömür boyu yaşayacağıq kimi. Bəzən sərvətin çoxluğu başımızı gicəlləndirir, vəzifə yüksəldikcə "salam" verməyi və ya almağı belə özlərinə sığışdırmır bəziləri. Kasıblıq isə möhtac duruma salır insanları. Müdriklərdən biri yaxşı deyib: "insanın ağlı onun sərvətidir". Ağlımızı itirsək ən böyük sərvətimizi itirərik. Yeni gün dünən və sabahdır. Hər günümüzü bir "son" kimi və mənalı yaşamalıyıq. Keçmişə baxıb peşman olmayaq, gələcəyə isə ümidlə baxaq deyə.. "Son"lara da alışmalıyıq.

Firuzə Azəri,

BQU-nun lV kurs jurnalistika tələbəsi