Hacı Məmmədov yazır:

DOSTLARIMA NÜMUNƏ

Azərbaycan mədəniyyət və incəsənət xadimlərinin, görkəmli simalarının həyat və yaradıcılığını işıqlandıraraq ədəbiyyatımıza böyük töhvələr verən, bir neçə tarixi romanın müəllifi, öz əsərləri ilə geniş oxucu kütləsinin dərin hörmət və rəğbətini qazanmış nasir publisist Mustafa Çəmənlinin 70-ci illərdə oxuduğum bir hekayəsi var idi. (Təəssüf ki, indi təkrar oxumağa tapmadım.) "Ləpirlər". Əsərin qısa məzmunu belədir:
Ömrün ahıllıq vaxtında yaşayan bir cütlük qışın oğlan çağında əl-ələ tutub topa-topa yağan qarın üzərində iz sayaraq, həyatlarının sonuncu qışının dadını çıxarırlar. Və bir neçə gün sonra biri dünyasını dəyişir. Sağ qalan hər gün son xatirə kimi qar üzərində qalan ləpirləri əzizləyir, az qala ona səcdə edir. Təbii ki, baharın gəlişi çox gözləmir. O isə baharın gəlməsini heç istəmir, çünki qar üzərindəki izlər baharın hərarətindən əriyib torpağa qovuşur, itib gedir....
Adətim üzrə hər gün səhərlər Ukrayna dairəsindəki Heydər Əliyev parkında gəzərkən rastlaşdığım bu cütlük o hekayənin qəhrəmanlarını xatırlatdı. Əhsən sənə, - dedim - Mustafa Çəmənli. Yaxınlaşıb tanış oldum, çox səmimiyyətlə Tolik və Taya dedilər. Üzlərindəki təbəssüm gözlərini işıqlandırırdı. Necə də xoşbəxt görünürdülər. Sizi mehribanlıq, məhəbbət rəmzi kimi dostlarımla bölüşə bilərəm, -nümunə götürsünlər deyə şoruşdum? Əlbəttə, əlavə edin ki, 52 ildir bir yerdəyik. Tolikin 85 yaşı var…
Yaşadığımız barıt qoxulu planetimizin hər gün bir tərəfindən fəlakət gözlənilən qalmaqallı dünyamızda bu qədər saf, ülvi məhəbbət gördükdə həyat eşqi artır, yaşamaq həvəsi yüksəlir. Daha möhkəm tellərlə həyata bağlanır insan. Ona görə paylaşmaq istədim ki, onların simasında bu xoşbəxtliyi hər kəs görə bilsin. Hər kəsə rahat mehribanlıq, ülvi və saf məhəbbətlə dolu həyat tərzi, uzun ömür diləyi ilə…

Hacı MƏMMƏDOV,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü