Ruh dincliyi, göz dincliyi, qulaq dincliyi...Son vaxtlar tək mənim deyil məncə çox insanın ehtiyac duyduğu hislərdir. Amma bu dincliyi tapmaq olmur. İnsanın yaxasından tutub sürükləyirlər. Qəzet oxuyursan, xəbər portallarına baxırsan, tv-dəki verilişlər hamısı insanın qəsdinə durub və bir başa ruhumuza təcavüz edilir.


Məhsəti Şərif Özyürək
İstanbuldan yazır

Milli adət ənənələr, namus, mənəviyyat kimi durmadan danışdıgımız, əlimizdə bayraq etdiyimiz sözlər sadəcə bəzək üçündür. İndi biz atanın qızına, qardaşın bacıya təcavüzünü rahatlıqla oxuyur və həzm edirik. Həzm etməsək bu xəbərləri baş səhifəyə çıxarıb reytinq və oxunma sayının artmasını izləməzdik. Bu iki itin küçənin tən ortasında gəlib gedənləri umursamadan sevişmə səhnəsinə bənzəyir. Biz bu səhnəni utanmadan izləyir və agzımızın suyunu axıdaraq dostlarımıza danışırıq. Bir az da arsızlıq edib şəkilini çəkib sosial şəbəkələrdə paylaşırıq. Bununla zorlama xəbərinin, yükü eyndir məncə. Biz cinsi azlıgın nümayəndələrini daş qalaq edirik, onların xəstəliklərinin fərqinə varmadan ittiham edirik, amma özümüzün mənəvi cinsizliyimizi görmürük. Bizə nə olub mənəvi rahatsızlıq xəstəliyinəmi tutulmuşuq? Aglımda anamın bir nəsihəti var. Atandan, qardaşından başqa kimsəyə güvənmə. İndi analar qızlarına necə öyüd versin? Bu xəbəri oxuyan gənc qızın psixoloji yarasını anlamaq coxmu çətindi? Təbii deyəcəklər xəbərin cinsi olmur. Amma unuduruq ki, bir- bir mədəniyyətin inkişafında maddiyat qədər milli mənəvi dəyərlər də önəmlidir. İnanıram ki, elə bu xəbəri çap edən həmkarlarım da üzdə olmasa belə daxildə mənimlə razıdırlar. Əslində bu hadisələrin zamanla əlaqəsi yoxdu. Hər zaman namus qıtlığı çəkən insanlar olub. Guya başqasının bacısına, anasına, qızına təcavüz etməklə öz qızına təcavüz etməyin nə fərqi var ki? Amma əvvəllər biz bu xəbərləri daha ehtiyatla, daha korrektə olunmuş şəkildə yazırdıq. İndi az qala detalları da əks etdiririk. Manyaklaşmış xəbər alanı yaratmağa maraqlıyıq. Həmkarım Aida Eyvazova Space kanalında işləyərkən təcavüzlə baglı bir xəbər hazırlamışdı. İllərin peşəkar jurnalisti bu xəbəri yazarkən necə ehtiyatla yanaşacaq deyə tərəddüd etmişdi. Nəhayət bunu “nalayiq hərəkətlər” kimi dəyərləndirmişdi. Özü də sonralar bu xəbərdən çox utandığını deyirdi. Nə dəyişdi? Məncə elə jurnalistikamız zorlandı. Kimsə jurnalistikaya təcavüz etdi. Təcavüzə ugramış jurnalistikamız canının acısını bu xəbərlərdən çıxarır. Bir təcavüz xəbəri tapsın və baş yazarından “sag ol” eşidib alacağı qonorara bir neçə manat artım olsun. Bizi boğazımızdan asılı edib xəbər “Bazarını” təcavüzə məruz qoyanlar da özündən sonra gələn jurnalist nəslinə elə təcavüzü miras qoyacaq. Təcavüzə məruz qalmış jurnalistikamız get -gedə əziləcək, onlar üçün xəbərin mahiyyəti, cəmiyyətin hansı mərtəbədə durması önəmsiz olacaq. Bəzən jurnalistikanı nəyə bənzədirəm, bilirsinizmi? Nəsibə Zeynalovadan, Lütfəli Abdullayevdən, Səməndər Rzayev və adını yazmadıgım bir çox dəyərli sənətkarlarımızdan sonra meydana gələn əldəqayırma serial oyunçularna. Yavaş-Yavaş tükənir. Bizi jurnalist olmağa həvəsləndirən nəsil gedir. Yerinə zorlanmış jurnalistika gəlir... Beynimiz, ruhumuz, etikamız zorlanır... Zorlanmaq yalnız cinsəllik deyil...