Elə cümlələr vardır ki, onları bir - birinə bağlayan tellər yalnız sözlər olmur. Bu tellər sözlərlə ifadə oluna bilən elə nəsnələrdir ki, onları oxumaq bir içim su içib könlü ram etmək kimidir, dərin bir nəfəs dərib dərdləri ovutmaq kimidir, xatirələrə varıb olanlara şükran etmək kimidir. Həmin sirli sözləri cəm edənsə şeirlərdir; şairlərin həmdəm yeri:

"Vicdan şahidliyi! Könüllü dustaq!
Özündən könüllü intiqam almaq!"

İçimizdəki "hakim"in cəzasından yan keçə bilmərik, nə mən, nə də sən. Çünki biz "könüllü dustaq"larıq. Bizi ittiam edən də özümüzük, müdafiə edən də. Zərərçəkən də bizik, təqsirləndirilən də. Çünki "Vicdan şahidliyi" var. Ən ali kürsüdə əyləşmiş, dördgözlü "şahid".

Butov.az - ın bu günkü şeir qonağı Azərbaycanın xalq şairi, dramaturq, ədəbiyyatşünas Bəxtiyar Vahabzadədir.





Hərdən əzab satar, qəm alar məni

Mənim bu dünyada çox xatam olub.
Səhvlər, qüsurlar, xatalar məni
Yenidən yaradan öz atam olub.
Xatalar üstündə boy atmışam mən,
Özümü yenidən yaratmışam mən.

Səhvimə, xatama hamıdan qabaq
Şahid də, hakim də vicdandır ancaq.
Belə bir məqamda vəkil lal olur,
Haqq kəsir, yalansa payimal olur.
Şahidim, vəkilim, hakimim də mən,
Qaçmaq mümkünmüdür bu məhkəmədən?

Vicdan şahidliyi! Könüllü dustaq!
Özündən könüllü intiqam almaq!
Vicdan şahidliyi! Bir hökmdar tək
Özünə çəkdiyin öz sinə dağın.
Vicdan şahidliyi! Özünü görmək,
Özünün özünə təslim olmağın.

Özünü görməyən görməz özgəni,
Sözünü anlamaz, özünü bilməz.
Özünü bilməyən bilməz kimsəni,
Əyriyə əyilər, düzə əyilməz.
Şahidin, vəkilin, hakimin də sən,
Qaçmaq mümkünmüdür bu məhkəmədən?

Bəxtiyar Vahabzadə