Uzaq yaşıl ada

"...ayrılıq bir dənizmiş..."
.. (V.Səmədoğlu)
Uzaqları yaxın edən qüvvə yaxınları da uzaq edərmiş, arxadaş... həm də nağıllarla həyatın timsalında...
Bəşər övladı yarandığı anından aldadılmış kimidir: İlmələri hörüldükcə də göz qamaşdıran naxışlar ona gördüklərinin tərsini göstərməkdə israrlı olub sanki. Mahiyyət bəlkə də xoş, xeyirxah məqsəd daşıyıb, ancaq ötən nəsillər, fəsillər, buludlar kimi dolub-boşalan ümid dolu sabahlar yaradılmışın ayağını yerdən üzdükcə üzsə də, qəlbini tam-tamına altında doğulduğu ulduzlara bağlaya bilməyib. Səbəb, çox güman ki, bir tərəfdən insan xislətinin tamahından azad ola bilməməsi üzündən Allahı ilə mükəmməl bir rabitəyə girmək qabiliyyətindən uzaq düşməsi, digər tərəfdən isə fitrətən xəyalət aləmi ilə nəfəs almasından qaynaqlanıb. Göründüyü kimi, 1 ruhda 2 əks tələbatın döyüntüsü zavallı kəsi tədirgin etməyə bilməyib var olduğu anından üzübəri. Bəli... o gün, bu gün, o, yağışı sevir, ancaq islanmaq istəmir; Günəşə aşiqdir, ancaq şüaları onun gözlərini yandırır; ulduzlar onu çağırır, onları seyr etməklə bəzən hətta zamanı geri qaytara biləcək bir empati qurur içində, ancaq bununla belə təkəbbürlülük azarından nəinki heç cür qurtulmaq istəmir, hətta onu özündə hiss belə etmir. Beləliklə də, bu azar ona mələk libaslı şeytan xislətini özünə əbədi yoldaş seçməkdə yardımçı olub. Dünya fırlandıqca da "Yox" demək məqamında "hə" və ya əksi kimi həlledici dönümlərdə, habelə kimsəyə dayaq ola biləcək bir yerdə o, hadisələri boz-bulanıq ştrixlərin "təkidilə" görməzdən gəlməyi özünə məqsədyönlülük, vazkeçilməz, xarakterik xüsusiyyət kimi aşılamış olub. Əslində isə həmin "tramplinlər" onunla məhz imtahan qismində qarşılaşdırılmışdı. Heyhat... əgər insan bilsəydi... qəlbinin dərinliklərinə enib Onu (özünü) eşitmək ehtiyacını fərq etsəydi... bunun üçün silkinib, nələrdən arınaraq çıxmalı olduğunu anlasaydı... o zaman ÖZÜnü və demək ki, Allahı məhz lazım olduğu qədər dərk edər, ardınca da daim təbəddülat yaşamaz... yaşatmazdı. Çünki "...hər duyan könlün gizli bir Leylası var..." misalı, hər bir ruha axan şəfəqin ən xəfif, titrək, büllur qədər incə , göy qurşağı timsallı... laubalıcasına toxunduğu zərrəsində bir yaşıl adası olmamış deyil. Pasibanını dimdik saxlayan, onu qüzeyin şaxtasından, güneyin sazağından mümkün qədər ehtiyacsız şəkildə çıxaran İlahi bir dünyası, mənəvi daldanacağı, məlum dünyadan (bəzən hətta özündən belə) xəbərsiz saflığı ilə heyrət doğuran... təpəri, ehtiyacı, inadı qədər böyük, fəqət səbri, iradəsi qədər kiçicik; arzuları qədər xəyali, ancaq qazancı qədər real olan bir dünyası vardır.
...Həyat dənizinin o tayındakı ada: əbədiyyət qədər (məhz) yaşıl... cənnətin özü qədər mütəvazi, ilahicəsinə toxunulmaz...
Hörmətlərimlə: Gülgəz NUR