Afət Möhbalı yazır:

“Türk” deməyə

ürək gərək idi...

Bir zamanlar elə günlər vardı ki, “Türk” deməyə ürək gərək idi...
Bozqurd simvolunu sinəsində daşıyanlar, onu əlində tutanlar sanki hədəfə çevrilirdi. Qorxudan dillər susur, əllər gizlənirdi... Hətta elələri vardı ki, Bozqurd işarəsini görəndə başını yana çevirirdi - çünki qorxurdular. Bu qorxu ilə yanaşı, içlərində Turançılığa, Türkçülüyə qarşı nifrət də vardı. Amma o nifrəti açıq deməyə cəsarətləri çatmadığından, bizə kinayə ilə yanaşırdılar.
Amma biz...Biz o sükutun içində danışdıq. Qorxunun üstünə yeridik. Bilə-bilə ki, bu yolun sonunda təzyiq də var, təhdid də var, bəlkə həyatımız bahasına başa gələcək ağır sınaqlar da var- yenə də dönmədik! Bozqurdu qürurla daşıdıq. Çünki onun mənasını anlayırdıq. O, sadəcə bir əl işarəsi deyildi- bizim ruhumuz, kimliyimiz, tale yolumuz idi! İndi görürük ki, bir vaxtlar bizə gülənlər, meydandan qaçanlar, susanlar bu gün Bozqurd işarəsi ilə şəkillər çəkdirirlər. Sanki bu yola ilk çıxan da özləri olub, bu ruhun daşıyıcısı da...
Dəyərli şairimiz Rüstəm Behrudi deyirdi ki, hələ 80-ci illərdə Bozqurddan yazanda çoxları ona gülür, “heyvandan yazırsan?” deyirdilər. İndi isə o vaxt gülənlər Bozqurddan, Turançılıqdan elə canfəşanlıqla yazırlar ki, insan sadəcə acı-acı gülümsəyir...
Acı da olsa, gerçək budur. Çünki o çətin günlərdə bir Bozqurd işarəsindən belə çəkinənlər indi meydanda artıq Bozqurd ruhunun ayaqda olduğunu görüb bundan öz məqsədləri üçün yararlanmağa çalışırlar. Amma unudurlar ki:
Türkçülük görünmək üçün deyil -yanmaq üçündür!
Bozqurd olmaq təkcə simgə tutmaq deyil -can bahasına olsa belə, yolundan dönməməkdir!
Biz bu yola şüarla çıxmadıq. Biz bu yola canımızla, qanımızla, inandığımız Turan sevgisi ilə çıxdıq.
Bozqurd simgəsi bizim təkcə əlimizdə deyil-ürəyimizdədir! Ürəyində Turan sevgisi və Turan inamı olmayanların əlləri də o simgəni səmimi şəkildə qaldıra bilməz. Biz inanırıq ki, içimizdə yanan bu Turan eşqi bir gün göy üzü qədər geniş, Bozqurd qədər azad bir gerçəkliyə çevriləcək!