VƏTƏNƏ SƏDAQƏT

NÜMUNƏSİ...

Dünya hərb tarixinə qızıl hərflərlə yazılan böyük zəfərlər sırasına xalqımızın adını öz qanları, canları, sağlamlıqları hesabına həkk etdirən oğullarımızın şücaəti qarşısında baş əyərək, bir yazar olaraq çiyinlərimdəki yükü qismən də olsa azaltmaq istədim...

* * *
Vətən müharibəsi yenicə başlayanda təkcə Azərbaycan mətbuatında deyil, başqa ölkələrin nüfuzlu mətbuat orqanlarında da manşetlərə belə bir xəbər çıxdı: “Türkiyədə çalışan 45 azərbaycanlı həkim hərbçilərimizə tibbi yardım göstərmək üçün Azərbaycana yola düşüb”.
Azərbaycanlı həkim heyəti 2020-ci il oktyabrın 10-da Ankaranın Esenboğa Hava Limanından yola salınmışdı.
Həkim soydaşlarımızın belə ağır, taleyüklü gündə Vətənimizə dönməsi Türkiyədəki Azərbaycanlı Həkimlər Dərnəyinin təşkilatçılığı və Azərbaycanın Ankaradakı səfirliyinin dəstəyi ilə həyata keçirilmişdi. Onların təşəbbüsü ilə qardaş ölkədə toplanan 2 tona yaxın tibbi ləvazimat da ölkəmizə gətirilmişdi.
Gənc həkimlərimiz Azərbaycana döndüklərini üçrəngli bayrağımıza bürünərək Esenboğa Hava Limanında nümayiş etdirmişdilər.
* * *
Bu yazıda haqqında bəhs edəcəyim qəhrəmanım 44 günlük Vətən müharibəsində könüllü olaraq böyük fədakarlıq göstərən, Türkiyədəki işini yarımçıq qoyub Vətənin dar gününə özünü çatdırmağı oğul borcu bilən həmin həkimlərdən biridir. O mənim əziz müəllimlərim Kamil müəllim və Kifayət müəllimənin yeganə oğul övladı, Lor-cərrah doktor Bəhruz Kamil oğlu Əhmədovdur.
Bəhruz Azərbaycan Tibb Universitetini bitirərək rezidentura təhsili almış və onu Türkiyədə tanıdan ilk Azərbaycanlı həkimdir.
Orada yaxşı işi-gücü, dostları vardı... Elə orada yüksəlişə doğru həyatına davam edə bilərdi...
2020-ci il 27 sentyabr tarixində xalqımızın Qarabağ torpaqlarının azad edilməsi yolunda savaşa qalxması Bəhruzun da damarlarında qanını coşdurdu.
Bəhruz Vətən ağrısını öz canında daşıyaraq böyüyən uşaqlardan idi. 6 yaşında dədə-baba yurdu Qubadlının Diləli Müskanlı kəndini məcburi tərk etmişdi.
Babaları isə Qərbi Azərbaycandan daşnakların xəyanəti nəticəsində bu kəndə gəlib yurd salanlardan olmuşdular. Bu ağrı böyüdükcə onu daha da göynədirdi. Və nəhayət gözlədiyi gün gəlib çatdı. Heç kəslə məsləhətləşmədən, valideynlərinə belə xəbərdarlıq etmədən qərarını verdi. Vətənpərvər həkim dostları ilə birlikdə Türkiyədəki Azərbaycanlı Həkimlər Dərnəyinin təşkilatçılığı və Azərbaycanın Ankaradakı səfirliyinin dəstəyi ilə Azərbaycana qayıdıb Vətən müharibəsində döyüşən əsgərlərimizə könüllü tibbi yardım göstərmək qərarına gəldilər.
Heç kəsə sirr deyil, bu o zamanlar idi ki, əksər imkanlı valideynlər öz övladlarını xarici dövlətlərə “təhsil, iş, müalicə” adıyla göndərərək, bu tarixi-məsuliyyətdən yaxalarını kənara çəkmişdilər. Nə xoş ki, xalqımızın Zəfər tarixinə öz adlarını ləyaqətlə yazdıran oğullar içərisində bizim dəyərli Bəhruz Əhmədov, Elçin Yəhyayev, İsmayıl Mustafazadə, Orxan Əlizadə və minlərlə belə oğullarımız var və bir ömür boyu başıuca-üzüağ gəzmək haqqını öz fədakarlıqları ilə qazanıblar.
“Qaynarinfo.az saytında bizi Böyük Zəfərimizə doğru aparan qanlı-qadalı döyüşlərin canlı şahidləri və iştirakçıları olan doktor Bəhruz Əhmədovun və anestezioloq Elçin Yəhyayevin xatirələri əsasında hazırlanan bir material oxumuşdum. Müəllif onları “tibb kəşfiyyatçıları” adlandırmaqda haqlı idi.
Cəbhənin dörd bir tərəfində qızğın döyüş getdiyi bir zamanda geyim, ərzaq və tibbi yardıma ehtiyacı olan döyüşçülərə gecə ay işığında həyatlarını təhlükəyə ataraq yardıma tələsən həkimlər həqiqətən kəşfiyyatçı idilər.
Könüllü həkim briqadasına təhlükəsizlik baxımından qaynar nöqtələrə getməyə icazə verilmədiyi üçün onlar əvvəl Füzuli şəhər xəstəxanasında fəaliyyət göstərirlər. Sonra isə inadkarlıq göstərərək, müvafiq qurumlara dəfələrlə müraciət edib Şuşada döyüş bölgəsinə ən yaxın ərazidə yerləşməyə nail olurlar. Qarajlardan birini tibb məntəqəsinə çevirib fəaliyyətə başlayırlar. Burada hər gün ən azı 30-40 yaralıya tibbi yardım göstərirlər.
Dövlətin və yerli həkimlərin də dəstəyindən yararlanaraq fəaliyyətlərini daha da genişləndirib Füzuli, Zəngilan, Qubadlı, Hadrut, Şuşa uğrunda döyüşlər zamanı ən qaynar nöqtələrə gizli yollarla gedərək yardımlarını əsirgəmirlər.
Bəhruzun və həmkarlarının ön cəbhədəki şərəfli peşə fəaliyyətləri 2020-ci il noyabrın 14-dək davam edir...
* * *
Ən çox təsirləndiyim hadisə çox böyük risk tələb edən bir addımları olmuşdu. Qubadlı rayonunun azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə Milli Qəhrəmanımız Əliyar Əliyevin oğlu Emin Əliyevin dəstəsinə isti geyim, dərman və tibbi ləvazimatlar apararkən düşmənin qırıcıları tərəfindən atılan bombalar yaxınlıqlarına düşsə də, xoşbəxtlikdən xəsarət almamış və yardımı çox çətinliklə çatdıra bilmişlər.
Bəhruz doktor doğulub doyunca yaşaya bilmədiyi Diləli Müskanlı kəndinə gedib evlərini, kəndi ziyarət etməyə də fürsət tapmışdı. Onu da qeyd edim ki, Bəhruz 30 il işğal altında, bizimçün əlçatmaz olan kəndimizə gedib oradan məlumatlar gətirib paylaşımlar edən ilk sakinimizdir. Ora ayaq basanda hansı hissləri keçirdiyini təsəvvür edirəm, lakin 6 yaşlı bir uşağın yaddaşına bu kəndin, evin necə həkk olunması məni çox kövrəltdi... Bu, ailədən qaynaqlanan bir örnəkdir, irsən keçən yurda bağlılıq hissidir. Əhsən belə övlad tərbiyə edən valideynlərə!..

* * *
Bəhruz doktorun atası Kamil müəllim təkcə Qubadlı rayonunun deyil, respublikamızın adlı-sanlı riyaziyyat müəllimlərindəndir. Onun zəhməti sayəsində rayonumuzda böyük bir riyaziyyatçı ordusu yetişib desəm, səhv etmərəm. Neçələri Respublika olimpiadalarının qalibi olublar.
Uzun illər Qubadlı Rayon Təhsil Şöbəsində çalışan Kamil müəllim müdrik insan, gözəl ziyalı olmaqla yanaşı, kəndin sayılıb-seçilən ağsaqqallarındandır. Kifayət müəllimə ilə birgə Vətənimizə layiqli üç ağıllı-kamallı övlad böyüdüb tərbiyə ediblər. Artıq nənə-baba kimi nəvə sevincini yaşayırlar.

* * *
Bəhruz doktor həm də imkansızlara əl tutmaqdan mənəvi zövq alaraq rahatlıq tapan, bunu qətiyyən dilinə gətirib nümayiş elətdirməyi xoşlamayan xeyirxah bir insandır. Dəfələrlə respublikamızdakı uşaq evlərinə, müharibədən əziyyət çəkən Qəzza bölgəsindəki kimsəsiz uşaqlara yardımlar göstərmişdir və bu gün də xeyirxahlıq missiyasını davam etdirməkdədir...
Hazırda Bəhruz doktor öz ixtisası üzrə respublikamızda yetərincə tanınır. Onun vətənpərvərliyi, eləcə də peşəsi ilə bağlı müxtəlif saytlarda və kütləvi informasiya vasitələrində müəyyən qədər yazılar verilmişdir. Bir çox təltiflərə - Heydər Əliyev Fondu, Azərbaycanın Türkiyədəki Səfirliyi, 707 saylı Hərbi hissə rəhbərliyi, TƏBİB, Azərbaycan Otorinolarinqologiya Cəmiyyəti tərəfindən Təşəkkürnamə və Fəxri Fərmanlara layiq görülmüşdür. Lakin bunu təəssüflə vurğulamağı özümə borc bilirəm: görünür, bu cür oğullarımızın fədakar əməyi biz qələm adamları tərəfindən layiqincə təbliğ olunmayıb ki, dövlət qurumlarının diqqətindən kənarda qalıblar. Nəinki layiqincə qiymətləndirilməyiblər, heç Vətən müharibəsi iştirakçısı statusları belə yoxdur. Axı bu, onların halal haqqıdır. İllər sonra nəvələrinin, nəticələrinin babalarının fədakarlığı ilə qürur duymaq və bu yolu seçmək haqqıdır...
Bəlkə də bu fikirlərim Bəhruz doktorun və həmkarlarının xoşuna gəlməz. Çünki onları bura çəkib gətirən Vətən eşqi idi, heç bir təmənna düşünməmişdilər... Lakin mənə elə gəlir, gələcək nəsillərə örnək olan bu oğulların hər biri öz layiqli qiymətini almalıdır ki, qəhrəmanlıq məktəbimizin yetirmələri tükənməsin. Gənclərimizin milli ruhda yetişməsinə bu addımımızla böyük töhfə vermiş olarıq.
Bu fədakarlıqlar tarixi və bədii ədəbiyyatlarımıza salınıb, dərs vəsaitləri şəklində məktəblərimizdə təbliğ olunmalıdır. Unutmamalıyıq ki, bugünkü qəhrəmanlarımız tarixi qəhrəmanlarımızın xələfləridir. Qarabağımızı 44 günə azad edib dünyanı heyrətə gətirən bu oğulların – Şəhidlərimizin, qazilərimizin, əsgər və zabitlərimizin, könüllü həkimlərimizin qanını coşduran da məhz tarixən Vətən uğrunda göz qırpmadan canını fəda edən və etməyə hazır olan vətən oğullarının şücaəti olmuşdur.
* * *

İllər keçəcək, lakin həyatlarının ən gözəl çağlarında özlərini odun-alovun içərisinə atmaqdan çəkinməyən bu fədakar həkimlər ağrının şiddətindən inildəyən, arxada qoyub gəldikləri körpələrini, xəstə, yaşlı valideynlərini, gözü yolda qalan sevdiklərini bircə dəfə görmək arzusu ilə son ümid yeri kimi onların üzünə baxıb imdad diləyən igid döyüşçülərimizin simasını daim xatırlayacaq, hər dəfə xatırladıqca da o anlara qayıdıb həmin dəhşətləri bir daha xəyallarında “yaşamalı” olacaqlar...
Qələbə alınmır, qələbə qazanılır. Lakin belə qazanılır... İtirilmiş oğulların, itirilmiş sağlamlığın, acı göz yaşlarını içinə sıxıb göynəyən anaların, bacıların, ömür-gün yoldaşlarının, xoşbəxt olmaq arzusu çilik-çilik olmuş gənc qızlarımızın, göz yaşı saqqalından süzülən babaların, ataların, “atamı istəyirəm” deyib hıçqıran körpələrin sayəsində!
* * *
Bizim üzərimizə düşən budur ki, belə oğullarımızın Vətənin azadlığı yolunda xidmətlərini yaddaşlara, yazılı ədəbiyyatlara həkk edək, gələcək nəsillərə nümunə olaraq ötürək.
Çünki düşmən bu rüsvayçı məğlubiyyətdən elə sarsılıb ki, hələ də barışmaq istəmirlər bu vəziyyətlə. Ulu babalarımız necə demişdilər: “Bizim qılıncımız hər zaman başımızın altında olmalıdır”... Müharibə etmək üçün yox, yadellilərə dərs vermək üçün...

Aliyə QABİLQIZI,
tədqiqatçı