Bağışlanma – Padreyə etiraflar

Günorta saatlarıdı, yəni varlığın çox vaxt öz mövcudluğunu sorğulamaqdan qaçdığı və kütləyə sığındığı zamanlardı. Mən isə uzun müddətdən sonra yenə kiçik olmağına baxmayaraq yalnızlığımı mənə hiss etdirməyən otağımda oturub, nəsə yazmağa çalışıram. Normalda günün bu saatlarında yazmaram, çünki günəş mənimçün həmişə çox iyrənc və mənasız görünüb. Bir də bu yay aylarında, günəşli günlərdə quşların ciyiltisindən, bəzən isti külək əsəndə ağacların yellənən yaşıl yarpaqlarından, uşaqların gülüşündən o qədər iyrənirəm ki! Quşların ciyiltisində sanki nəşə var, bax, mən o nəşədən iyrənirəm. Ağacların yarpaqları yaşıllaşıb, canlı görünür, o canlılıq mənə ürəkbulandırıcı gəlir. Uşaqlar gülür, hələ bir çox şeyi anlamaqda acizdirlər, amma həyat eşqi ilə doludular. Mən həmin o eşqlə dolan həyatı sevmirəm. Bu yay fəslindəki “canlanma”, sanki dünyaya təzə gələn uşağa bənzəyir. Onunçün hər şey ya yeni, ya da yenidən başlayır. Mən isə nə “yeni”ni, nə də “yenidən”i sevirəm.

Bəlkə də yay fəslindən “həyat”ın tərifinə müsbət olaraq yön verdiyi üçün nifrət edirəm. Çünki həyat kədərli olduğunda, kədərini fərqində olmadan qarşı tərəfə bildirib, ondan qayğı gözləməyə və qarşı tərəfin də səni sevdiyinə görə deyil, yazığı gəldiyi və vicdanını rahatlatmaq istədiyinə görə fərqində olmasa da sənə verdiyi təsəlliyə bənzəyir.

Beş-altı saat sonra gecə olacaq və sonu bitməyən düşüncələr bütün ruhumu zəbt etdikdən sonra ətrafıma baxacam. Harda olduğumu, nə etdiyimi, nəyi düşündüyümü dərk etdikdən sonra gördüyüm predmetləri təsvir etməyə çalışacam – bu məndə artıq vərdiş halını alıb. Bununla da düşüncələrimə bir də predmetlər əlavə olunacaq. Qurduğum bu utopik və qaranlıq ssenaridə əzablar pik həddə çatdığı zaman mən, heç bir narahatlıq yoxmuş kimi davranıb, çay içə-içə baxışlarımı bir nöqtəyə zilləyərək əslində ağlımda qurduğum mənzərəyə baxacam. Amma “predmetlər bizi narahat etməməlidir” – deyilmi, Sartr ?!


Ağarza Hüseynov
BDU Jurnalistika fakültəsinin tələbəsi