Əlimdə bir qələm var,
Qarşımda qalın vərəq,
Elə səndən yazıram,
Tanış olmağımızdan,
Və dostlaşmağımızdan.
Məni necə qoruyur,
Necə çox istəyirdin.
Bəlkə də, hamıdan çox,
Sən mənə inanırdın.
Salamı da verəndə,
Bir başqa cür verirdin,
Sanki hər dəfəsində
"Səninləyəm" deyirdin.
Etiraf etsəm əgər,
Səndən çox şey öyrəndim.
Sabaha baxmamağı,
Hər anı yaşamağı.
Xoş ilklər də yaşatdın,
Amma ki, yazmayacam ,
İkimiz biliriksə
Üçüncü niyə bilsin,
Sirlərə ortaq olsun?
Amma bunu bilsinlər-
Hamıdan əziz idin,
Sən hamıdan doğma və
Hamıdan yaxın idin.
Birlikdə ağlayardıq,
Biz bir yerdə gülərdik,
Naxələflərə inad,
Biz dostluğa inanıb,
Iki dostuq deyərdik.
Mənə vaxt ayırardın,
Öz qayğınla yorardın,
Maraqla qulaq asar,
Hər bir söhbətdən sonra,
"Hə, haqlısan" deyərdim.
Adətimi pozaraq,
Çox danışmazdım sənlə,
Sadəcə qulaq asar,
Sonda bir şey söylərdim.
Hərdən əsəbləşərdin,
Bir-iki irad tutardın.
Necə gözəl günlərdi,
Qayğısız zamanlardı.
Daim belə deyərdin-
Mənə əsla öyrəşmə,
Olar ki, elə sabah,
Səni qoyub gedərəm,
Səndən çox uzaqlarda,
Yeni həyat quraram.
Amma ki, inanmazdım,
Nə vaxtsa düz üzümə,
"Bu da son!" deməyinə.
Düzü o, gündən sonra,
Nə qədər çalışsam da,
Bunu heç bacarmadım
Səni qaytarmağı və
O günlərə birlikdə
Yenə sənlə getməyi.
Səndən çox uzaqlarda
İndi tənha qalmışam.
Düzdür, yenə yaşayıram,
Yəni ki, bir formada
Nəfəs alıb-verirəm.
Ancaq mən də gedərəm,
Səndən çox uzaqlara
İndi mən çəkilərəm.
Bacar, elə elə ki,
Məni yenə sevindir,
Mən uzağa getmədən,
Sən tez özünü yetir.
Bayaq dediyim kimi,
Səndən çox şey öyrəndim,
Gethagetdə yenə də
Mənə gözəl dərs keçdin,
Bu həyatda heç kimə
Əsla öyrəşməməyi,
Qəti bağlanmamağı
Həvəslə başa saldın.
...Əslində çox yazaram,
Lakin nöqtə qoyacam,
Sözlər sonraya qalsın,
Qələm artıq tükənir.
Bəlkə də, silməliyəm,
Bütün yazdıqlarımı,
Həm də dediklərimi.
Amma bir şey də var ki,
Peşman olmaq yersizdir,
Hamı yaxşı bilir ki,
Yazıya pozu yoxdur.

Kənan Novrozov