Lalə TURAN yazır:

Düzü əyri, əyrini düz...

Bir qəzetin redaktoru işçilərini yığıb, onlarla var-gəl eləyir ki, qəzetdə nəyi yazmaq olar, nəyi yox. Jurnalistikanın prinsiplərindən, jurnalistin peşə etikasından və kodekslərindən uzun-uzadı danışdı...danışdı... Bir xeyli də yeni-yeni əlinə qələm alan gənc jurnalistlərə tövsiyə və məsləhətlər verdi ki, qəzetdə yazı yazanda obyektiv olmaq, qəzetin məsləkinə uyğun yazmaq, xalq mənafeyini şəxsi mənafeyindən üstün tutmaq, hər bir halda həqiqətpərəst və vicdanlı mövqedə olmaq prinsiplərinə əməl eləmək mütləqdir. Bu vaxt redaktorun oğlu əlində bir parça vərəqlə içəri gəldi ki:
- Ay ata, bir xəbər yazmışam. Deməli, kişinin iti qonşu uşağını qapıb, dişləyib, xəsarət yetirib…
Elə bunu söyləcək redaktor oğlunun sözünü ağzında qoydu ki:
- Bəs sən dəlimi olubsan…? Bu nədir yazmısan?! Sən bilmirsən ki, o kişi mənim qonşum əziz, hörmətli Qurbanəli bəydir?!
Redaktor danışdıqca pörtdü, hiddətləndi, səsi də iclas otağını götürdü. Bığlarını gəmirə-gəmirə səsini başına atdı ki:
- Mən hər gün səhər-axşam qonşumla üz-üzə gəlirəm. Deyirsən, indi bəy oğlunu, vəzifə adamını qəzetimə xəbər eləyim, ay axmaq?!
Yazıq oğlan quruyub qaldı. Bir təhər dili topuq vura-vura dedi:
- Bəs xəbəri necə yazım? Hadisə bu cür üz verib…
Kişi əlinin arxasıyla qapını göstərib:
- Get, ədə, get, təzədən yaz. Yaz ki, qonşu uşağının iti Qurbanəli bəyi dişləyib… Yeri, yeri!
Oğlan mat-məəttəl vərəq əlində yazıya baxa-baxa otaqdan çıxdı. Hamı bir-birinin üzünə baxa-baxa qaldı. Redaktor özünü, qalstukunu düzəldib, boğazını arıtladı:
- Bəli, harada qalmışdıq…