Müsəddiq müəllimin medalı

Medianın İnkişafı Agentliyindən zəng vurub bildirdilər ki, “Bütöv Azərbaycan” qəzetinin 1 medal limiti var, kimə verirsinizsə sənədlərini agentliyə göndərin. Təşəkkür edərək redaktorumuz İlham Məmmədlinin sənədlərini agentliyə göndərdim. Sürpriz olsun deyə özünə bildirmədim. Aradan xeyli müddət keçəndən sonra- dekabrın 22- də agentlikdən yenə zəng gəldi. Bu dəfə dedilər ki, Tamxil müəllim, siz “Azərbaycan Milli Mətbuatının 150 illiyi (1875–2025)” yubiley medalı ilə təltif olunmusunuz, sabah saat 10-12 arası gəlin, medalınızı götürün. Sağolun, deyib söhbəti bitirdim.
Çox pərt olmuşdum. Mən təltif üçün İlhamın adını vermişdim, bunlar təltifə məni dəvət edirlər, deyə 40 ildir əqidədaşım olan İlhamın üzünə necə baxacağımı düşünüb xəcalət çəkir, getmək istəmirdim.
Dekabrın 23-ü saat 11: 04-də yenə zəng gəldi:
“Müəllim, siz gəlmirsiniz?!”
-Gəlirəm,- deyib yola çıxdım. Yolda mətbuata bağlandığım 50 il kino lenti kimi gözlərimin qabağından keçdi.
İlk yazım “Azərbaycan gəncləri” qəzetində çap olunanda mənim 17, mətbuatımızın 100 yaşı vardı. Mən Jurnalistika fakültəsinə qəbul olununca Milli mətbuatımız 10 il qocalmış, yesir balası isə 10 illik əzablı yoldan keçmişdi. Bu məqamda bütün müəllimlərimi ehtiram, sevgi və sayğıyla xatırlayaraq dördünün adını çəkəcəm:
*Mərhum professorumuz Famil Mehdi yeganə müəllimim idi ki, qəbul imtahanlarında məruz qaldığım haqsızlığın şahidi olduğunu etiraf etmişdi.
*Professor Qulu Xəlilli yeganə müəllimim idi ki, partiya iclasında məsələm müzakirə olunanda, əsl simasını məndən başqa tanıyan olmadığını güman etdiyim, mələkdonlunun ironiyasına cavab verdi. Dedi:- müəllim, bu tələbə sizin kimi vicdanını itirməyib, partbiletini itirib. Onu da ya tapacaq, ya da təzəsini alacaq...
*Nəriman Zeynallı yeganə müəllimim idi ki, səhər-səhər dərsinə gəldiyim vaxt universitetin girəcəyində qara çərçivəyə salınmış portretini görüb hönkürmüşəm və o gün tələbə yaddaşımda bir yara açılıb.
*Müsəddiq müəllimim haqqında ayrıca söhbət açmaq istəyirəm. Fədailərdən idi. Bizə Əski əlifba öyrədirdi. Hərdən üstü örtülü Pişəvəri hökümətindən söz salırdı. Hiss olunurdu ki, milli düşüncəmizi oyatmaq istəyir. Bu o vaxtlarlar idi ki, uşaqlarımız hələ sovetin qardaşlıq laylaları ilə uyudulurdu, həm də qrup yoldaşlarımızın əksəriyyəti 16-17 yaşını təzəcə tamamlamışdı. Ona görə də belə hisslər çox uzaqdaydı. Müsəddiq müəllim dərsdə o vaxtlar Güney Azərbaycanda gözünün qabağında cərəyan edən faciələrin birindən söz açanda duyğulandı. Gözləri yaşaranda uşaqlar müəllim ağlayır,- deyib gülüşdülər. Müsəddiq müəllim heç nə demədi, göz yaşı içində auditoriyanı tərk elədi. Bir daha qayıtmadı...
...Medianın İnkişafı Agentliyinə çatanda o günlərin xəyalından ayıldım. Mənə iki medal verdilər. Vəsiqələrə baxdım ki, biri mənim digəri İlhamındır. Düzü sevindim. Medala görə yox, İlhamla bizi ayırmadıqlarına görə sevindim. Sevincimi bölüşmək üçün İlhamın dərs dediyi Bakı Qızlar Universitetinə üz tutdum. Onun medalını tələbələrinin qarşısında özünə verdim. Mətbuatdakı 50 illik fəaliyyətimə verilən medalı isə parçalanmış Azərbaycanımızın yaralarının ağrısını bizə hiss etdirən Müsəddiq müəllimin göz yaşlarına ithaf etdim.

Müəllimlərimizə ehtiramla:
Tamxil ZİYƏDDİNOĞLU