Gülgəz NUR yazır: Daş yaddaş

"...Ağ Daş, Qara Daş,
Mən sənə yoldaş..."

(Xalq deyimi)

Dilimizdə, qan yaddaşımızda, ruhumuzun ta özəyində daşla bağlı xeyli daşlaşmış xatırlamalar, möhürləşmiş deyimlər var. Elə Daş Yaddaşımızdan tutmuş Zülmətin Daşına qədər. Nədən? Nədir bu deyimlər? Kökünü, səbəbini nədən alır bu çarəsiz çarəyə çevrilmiş qorlaşmış damlalar? "Bu dünyanın qara daşı göyərməz" deyən zaman(Daş)ımız da öz katrinlərində bir tərəfdən gələcək sivilizasiyaların bitirəcəyi aysberqlərdən xəbər verirsə, digər tərəfdən, ruh arxa(Daş)larının gəlmişini, keçmişini bağrının pərdələrində gəlişdirir. ZÜLMƏTDƏ BİR DAŞ VAR... QOYAN DA PEŞMANDIR, GÖTÜRƏN DƏ. Ağrılı olduğu qədər də nidası qoyulmayacaq ümidverici və yaşarı istək, tələbat... bir az da Tanrıdan gələn əmr!..
"Ən böyük xoşbəxtlik itirdiyini tapmaqdır", deyə düşünüb bir zamanlar insan oğlu. Bu düşüncə hər zaman məşğul edib onun zehniyyətindən narahat bəbəklərinə qədər axan düşüncə labirintini Nəymiş Onun itirdiyi? Nəyin peşindədir az qala yollarda peşmanlıqla vurnuxan bu sərgərdan dərviş? Qoyan da Özü, götürən də... Qoyduran da qan yaddaşı, götürdən də... Nədən çözülmür bu nigaranlıq? Bəlkə Ona heç toxunmayaq da? Nəfəsimizlə ona ruh verib, üzərində çiçəklər bitirtməyə çalışaq? "Hər daşın üzərində də çiçək bitmir" anlayışını getdikcə məhdudlaşdırıb, əksinə, ona həyat verməyə qalxaq bəlkə astaca?.. Ən azı, zehnimizdə, inancımızda, məqsədimizdə... lütfən. Həsrətdən, hicrandan cana doymuş şüurumuz iliyinə qədər ehtiyac duyduğu o azadəliklə titrəşən səmtə doğru azacıq belə cilvələnsə günahmı olar??? Bu, fırlanan dünyamızın qanunlarının da aramızda dağ bitirmiş dəyirmanının üzərində də İlahi bir çıraq yandırmazmı?
Bəşərin yolu təbiət(in)dən keçir, təbii. Demək ki, həyata açılan cığır da elə suları nura çevirərək daşların üzərinə səpib, onları canlandırmaqdan keçir... deyə, düşünür axı qərib yolçu da...