Psixoloji-emosional

esse

Birinci gün heç nəyin fərqində olmursan.
İkinci gün, "itirən odur, mən heç nə itirmədim" deyə, bunu özünə dərd etməyin yersiz olduğunu düşünürsən, daha doğrusu düşünməyə çalışırsan. Əslində olan isə bu sözlərlə özünə təsəlli vermək istəyindir.
Üçüncü gün darıxırsan, görmək, səsini eşitmək istəyirsən.
Amma, dördüncü gün bu qədər rahatlıqla sənsiz qala bildiyi gəlir ağlına və qəlbən inciyirsən.
Bu inciklik artıq əbədi ayrılığın, geri dönüşü olmayan yola basılan ilk addımın xəbərçisidir.
Amma, məni incidən əsl səbəb nə onun gedişi oldu, nə yaşanan duyğuların bitməsi. Mənim ürəyimi nişan alan atəş bu gedişin bitirdiyi arzular oldu.
Halbuki, dünyanın ən xoşbəxt qadını olacağım duyğusu və sevinci ilə günləri sayırdım, xəyallarımın zirvəsində dayanan ana olmaq xoşbəxtliyinin artıq ən yaxınımda, əlçatan olduğunu hiss edirdim.
Halbuki, mən çox şey istəməmişdim...
Sadəcə anlayış...
Bu qədər böyük sevgimin, dəyərimin qarşılığında sadəcə anlayış istəyim bu qədər çətin olmamalı idi,
Sevgim...
Doğrudan indi bu ifadəni işlədərkən ağlıma gəldi, nədir axı sevgi ?
Şəninə ən gözəl cümlələr qurulan, şeirlər yazılan, mahnılar bəstələnən bir duyğu bu qədər gözəl təsvir edildiyi halda, niyə bizə ən böyük acı verir, ürəyimizdə ən dərin yara açır?
Düşünəndə, sevdiyimiz insan da məhz sevginin özü kimidir. Biz daha çox sevdikcə, o, daha çox məsafə qoyur araya.
Belə çıxır ki, biganəlik sevgidən daha mərhəmətli hissdir, ən azından ona görə ki, o, qarşı tərəfin diqqətini sənin üzərinə çəkməyi bacarır.

Jalə Asiman