Qayalarla üz-üzə...

"...küləklər talayar, dalğalar yalayar...
qış olar, yaz olar qara, boz qayalar..."
(ANAR)

Qaya kimi mətin... qaya qədər susqun... qaya misalı əzəli, əbədi... Kim qoyub bu yükü məhvərini yerin ta təkindən alan qayaların üzərinə? Ümumiyyətlə, bu məsuliyyət yükü təqdir olunandırmı? Qayanın həyati inikası varmı? Onun əsl missiyası nədən ibarətdir? Suallar çox və tale yüklüdür. Mənə görə isə qayalar dağların sələfi, onların tarixi sədası, ruh yoldaşıdır. Sanki ərköyün balasının daşlaşmış, qoruyucu mələyi, nigaran baxışlı Anası, pasibanı, həm də sabahının sükuta dönüşmüş əks-sədasıdır. Onlara rast gəlinən yerlərə diqqət etsək, görərik ki, ya nəhrlərin astanası, ya da zamanında çağlayan, indi isə artıq quraqlaşmış kimi görünən məkan aşırımlarıdır ünvanları. Demək ki, qayalar dəryaların əzəli və əbədi mirvarisi, təmənna tanımayan bir eşqlə baxan bəbəkləridir. Qayaların zirvəsi də missiyası qədər möhtəşəmdir... fəqət... bütün tarixləri üstələyən və dünyanın özü ilə rəqabətə çıxmağa qadir addımlarının ətrafı İnsan oğlu üçün təhlükəli, aldanış doludur. Nədir bu təhlükə? Əbədiyyən Dərya Sonası ilə iltifatda olan qayaların açıq qucağı əsasən və əksərən sahildə olsa da, göz qapaqlarının altı uçurumlu və dərindir. Bu da amansız suların onların köksünü sanki durmadan ovundurmağa və... aşındırmağa çalışmasındandır, şübhəsiz. Bəli, bu -- Dərya-Qaya sevgisi... əhd-peymanı... arxadaşlığıdır. Bunun heç bir halda təbiətən arxasına arxa çevirən insan amilinə şans verəcək bir vergülü, nidası yoxdur. Bu üzdən, təbiətin təbi, ruhu onunla həmahəng döyünənçün ana məhəbbətli, cəngi-cidala çıxmağa hazır olan üçün isə konkret, hətta amansızdır. Sənsə, İnsan Oğlu, o susqun ruhlu daşları sev, onları duymağa, anlamağa çalış. Sev ki təbin təbiətdən, ruhun aləmdən ayrı düşməsin. Belə olarsa, bütün yollar sənə, sən isə dünyanın Özünə ismarlanarsan.

Gülgəz NUR