İçimizdə qopduq özümüzdən!

Bir yarpaq kimi sovruluruq uzaqlara. Daim yetişməyə çalışırıq bir nöqtəyə, vergüllər arasında itdiyimizin fərqinə varmadan. Mənasız həyatın axışında məna tapmağa çalışan zavallı insanlarıq biz.
Bir payız yarpağı qədər xəfif iradəmizlə, öz həyatımızı şəkilləndirdiyimizi düşünürük, əslində küləyin bizi apardığı tozlu, yağışlı cığırlarla getsək belə. Lakin biz, bilmədiyimiz yerlərdə yox, öz içimizdə itən insanlarıq. O qədər uzaqlaşmışıq ki, sadəcə dalırıq bulanıq düşüncələrə, baxıriq uzaqlara. Amma gözlər boş baxır, qulaqlar səsləri eşidir, lakin dərk etmir, artıq heç nə əvvəlki kimi deyil. Musiqi ruhunuza toxunmur, sözlər qəlbinizi oxşamır, günəş içinizi isitmir. Aynaya baxıb gördüyümüz simadan, yuxusuzluqdan qaralan gözlərdən, yorğunluqdan şişmiş üzümüzdən diksinirik.
Bir gün kitabın arasından təsadüfən düşən uşaqlıq şəkiliniz çarpır nəzərinizə. Yaxından baxırsınız o balaca uşağa, bütün xatirələriniz keçir zehninizin dolanbac küçələrindən. Gözləriniz qeyri-ixtiyari yaşarır, üzünüzdə açıqlanmaz bir təbəssüm yaranır. O məsum simalı uşağa qarşı qəlbdən bir sevgi yaranır, onun kiçik aləmində etdiyi dəcəlliklərə rişxəndlə və fəxrlə gülürsünüz. Rəğbətlə baxdığınız o uşağa, artıq aynada nifrətlə baxdığınızı unudursuz.
İçimizdə qopduq özümüzdən!
Zamanla artıq məsumluqdan sıyrılıb, boynumuza yığılan yüklərin altında əzildik. Indisə özümüzə baxamaz hala gəldik. Aynalarla deyildir bizim savaşımız, içimizdəki ayna qırıldıqdan sonra qalarmı bir mənası?
Artıq o qədər çox səs var ki, içimizdəki cılız fısıltıya kar olduq, aynada baxdığımız insanın məsumiyyətinə kor olduq, qəlbimizdən keçən sözlər yerinə deməli olduğumuz sözləri səsləndirdiyimiz an lal olduq. İtdik, batdıq, öldük lakin dirilmədik. Özümüzə xəyanət etdiyimiz an köçdü ruhumuz bu dünyadan. Özünü təslim etdi səmalara, buludlara, uzaq sonsuzluğa...
Biz insanlar - qəlbindəki arzuları torpağa basdırıb, ruhunu səmaya tapşıran bitmişliyin adını qoyduq həyat...
Daha başlamadan məğlub olduq yaşamağa...

Ofeliya Qafarova