Doğrudan da,  həyat çox qəribədir. Çünki burada insanlar  fərqli şeylərə  ehtiyac duyur, müxtəlif  amillərdən şikayətlənirlər. Kimimiz pulsuzluqdan, kimimiz bədbinlikdən və kimimiz də tənhalıqdan usanırıq. Daha doğrusu insanların arasındakı təklikdən. Elə bir təklik ki, insana daxili bir narahatlıq, mənəvi bir sarsıntı gətirir.

            Cəmiyyətin tərəqqisi, texnologiyanın inkişafı və bir sıra  sosial-iqtisadi dəyişikliklər insanların yaşamına müsbət  olduğu kimi, mənfi şəkildə də təsir göstərir. Çox zaman biz öz ətrafımızda təklikdən cana doymuş insanlarla rastlaşırıq. Və bəzən də özümüz öz yalnızlığımızı hiss edir,  bundan təngə gəlirik.Yəqin ki, bir çoxlarımız ömrümüzün müxtəlif  çağlarında bu cür tendensiyalarla qarşılaşmışıq. Özümüz öz düşüncəmizdə  yalnızlığımızı duymuşuq. Nə qədər istəməsək də...

           Əgər hər dost dediyimiz  bizimlə hal-əhval tutsaydı, hər yaxın bildiyimiz bizimlə həmdəm olsaydı, yəqin ki, bizlər də bu cür hadisələrlə rastlaşmazdıq. Ancaq neyləyəsən ki, hər dost-tanış, hər qohum -əqraba öz  mənəvi  vəzifəsini yetərincə  anlamır,  öz  yaxınına  baş çəkmir, onu yad etmir.

        Bəzən biz öz tənhalığımızı unutmaq üçün ya kitab oxuyar, ya musiqi dinləyər, ya da internetdə öz  vaxtımızı  keçirərik. Lakin bütün bunlar da bir yerə qədərdir. Müəyyən müddət  keçəndən sonra yenə çox şey əvvəlki kimi qalır, öz köhnə vəziyyətinə qayıdır. Və sən öz tənhalığınla baş-başa qalırsan. Ətrafında onlarla, bəzən də yüzlərlə insan olsa belə. Sən öz içində, öz daxilində tək qalırsan,  zaman keçdikcə daha da təkləşirsən.

        Onu da  qeyd edim ki, bu yazını qələmə almağı əbəs yerə qərarlaşdırmadm. Çünki öz həmyaşıdlarım arasında  bu cür mənəvi çatışmazlıqların  olmasını artıq uzun müddətdir ki, müşahidə edirəm.Hər  halda bu yazını yazmaqla  mənəvi yükümü  bir qədər azaltmağa  çalışdım.

                                                                   Orxan Məmmədov

                                                                 the_orkhan@mail.com