İçdiyi içkinin təsirilə beyninin dumanlandığını hiss edirdi. Nadir hallarda olduğu kimi özünü təhlükəsiz və qayğısız hiss edirdi. Həyətə çıxdı. Yay havası olsa da, soyuq meh hiss olunurdu. Əllərini şalvarının ciblərinə keçirib bir neçə dövrə asta gəzdi. Sonra stulu çəkib oturdu. Düşünmə qabiliyyətini itirmədiyinə əmin olmaq üçün ürəyində özünə bir neçə sual verdi. Yox, hər şey qaydasında idi. Gülümsədi. Gödəkçəsinin cibindən telefonu çıxaraq, mexaniki şəkildə barmağını sensorlu ekranın üzərində gəzdirərək kilidi açdı. Sonra "Qeyd dəftərçəsi"ndə yazmağa başladı- özü də bilmirdi nə yazmaq istəyir. Ancaq yazırdı. Onu narahat hisslərdən, ağlından keçənlərdən. Belə anlarda ona qələmi və bir də ətrafındakı adamlardan yalnız biri kömək edirdi. İndiyə kimi nə qələmi "Bu qədər yazmaq olar?" deyə üzünə qayıtmış, nə də o adam "Sən nə çox danışırsan" söyləyərək gileylənmişdi. Əslində nə çox yazmağı, nə də danışmağı xoşlayırdı. Fəqət belə anlarda dayana bilmirdi.
Bir də baxdı ki, artıq bir abzas yazıb. Üslubunu da itirməmişdi. Yenə həmişə- ayıq başla olduğu kimi sadə cümlələrə üstünlük verirdi. Sonra nə oldusa yazdıqlarını bir toxunuşla sildi. Ondan yazacaq, qələmi ilə onu təsvir edəcəkdi. Ancaq cəmi iki cümlədən sonra telefon öz- özünə söndü. Bilmədi nə olub. Qələmi onu təsvir edəcəyi adama qısqanmışdı, deyəsən. "Bir anda iki canlıya aşiq olmaq olmaz" fikri ağlından keçdi. Qələmi də onun üçün canlı idi axı...
Və səndələyə- səndələyə içəri keçdi... Həmişə ona sadiq qələmi ilk dəfə idi etiraz edirdi. Görəsən, aşiq olduğu ikinci canlının bundan xəbəri var idimi?

Kənan Novruzov