Yaşlandıqca daha

çox xatırlayıram…

Bu gün nədənsə Vüqarla keçən günlərimizi xatırladım. 1996-cı ildə AzTV-də tanış olmuşduq. Sütül oğlan idi. Çox mədəni, həddindən artıq nəzakətli, söhbətcil, həm də yaraşıqlı və istiqanlı idi. Fərqli redaksiyalarda işləsək də hər gün tapışıb dərdləşirdik. 10 il ərzində lap doğmalaşdıq.

Vüqar Niderlanda getdi. Onun mənim həyatımda buraxdığı boşluğu kimsə doldura bilmədi. Amma bu boşluqda təkcə özümü yox, həmişə onu düşünürdüm ki, millətinə, ailəsinə, dostlarına bu qədər bağlı olan birinin qürbətdə günü necə keçər?!
Gününün necə keçdiyini bir özü bilir, bir də Allahı. Amma mən onu bilirəm ki, gedəndə ürəyini burda qoyub getdi. Vətən dərdini də, vətənin dərdlərini də özü ilə apardı. İllərlə hər çətinliyə, hər ağrı-acıya dözdü. Xarici dil öyrəndi. Yazı- pozu işlərinə başladı. Beynəlxaq media qurumlarına üzv oldu. Yazıları uğur qazandı. Yazılarından, social mediada çıxışlarında hiss olunur ki, harda olmasından asılı olmayaraq yenə də Azərbaycanla nəfəs alır, o taylı, bu taylı Azərbaycanın birlik xəyalı ilə yaşayır…
İndi Vüqar özünün yox, övadlarının uğuruna sevinərək yazır:
“Bu gün qızım Leiden Universitetində bakalavr diplomunu rəsmi olaraq aldı. Əslində universiteti ötən yay bitirmişdi, bu gün isə diplomun təqdimat mərasimi keçirildi. Hazırda hüquq ixtisası üzrə magistr təhsili alır. Çox xoş və qürurverici bir gün oldu. Bu hissi arzulayan hər kəsə, bütün valideynlərə övladlarının sevincli günlərini yaşamağı arzu edirəm”
Əzizim Vüqar, sevincinə şərik olaraq qürurlanıram. Arzu edirəm ki, gül balanın bütün arzu-istəkləri başa çatsın! Hər birinizə sevgi və sayğılarla:

Tamxil Ziyəddinoğlu