ÖTƏRXAN ELTAC

“AZƏRBAYCAN BAYRAĞI” ORDENLİ

NAZİM CƏBRAYLOVUN ANIM GÜNÜ KEÇİRİLDİ

Bu gün 2 mart 2026-cı il tarixində Azərbaycan İqtisadiyyat Universitetinin Akt zalında qəhrəmanlığı ilə dastan yazan “Azərbaycan Bayrağı” ordenli Nazim İbrahim oğlu Cəbrayılovun şəhidlik məqamına yüksəlişinin 32, anadan olmasının 77 illik yubiley tədbirinə qatıldıq.

Ümumilikdə türk dünyasının şəhidlərini bir dəqiqəlik sükutla yad etdikdən sonra dosent Pikəxanım Xudiyevanın aparıcılığı ilə ilk söz təhsil ocağının Biznes və menecment fakültəsinin dekanı, dosent Mirağa Əhmədova verildi. Birinci Vətən müharibəsində himayədarlarının köməyi ilə torpaqlarımıza təcavüz edən qarı düşmənin məkrindən, kəndlərə basqın edərək silahsız insanları girov götürmələrindən, eləəcə də, ağır texnikaların, uzaqvuran artilleriyanın qarşısında əliyalın da olsa, bir addım geri çəkilməyən igidlərin rəşadətindən, ələlxüsus Nazim Cəbrayılovun dillərdə əzbər olan şücaətindən söz açdı.
N. Cəbrayılovun sinif yoldaşı, ictimai-siyasi xadim Çimnaz Əliyeva qəhrəmanımızın yeniyetməlik, gənclik çağlarını xatırlamağa çalışdı, onun diribaşlığından, cəsarətindən, yurdsevərliyindən danışdı. Onu da vurğuladı ki, məhz elə igid oğulların və dəmir yumruqlu komandanımızın sayəsində ermənisiz məmləkətdə yaşamağa nail olduq. Qürurlu deyilmi?!

Tələbə Fidan Şərifovanın qürurla söylədiyi vətənpərvərlik şeiri sanki hər kəsi səfərbərliyə, döyüşə səsləyirdi. Tarzən Rəsul Hacızadənin barmaqlarından süzülən həzinlik şeirin qüdrətini daha da artırırdı.

Ömrünün 30 ilini yurd intizarı, həsrət, yanğı, ağrı və acılarla keçirən söz sərrafı, şair Seyran Səxavətin dilindən puçurlanan duyğusal, bir qədər də qətiyyətli kəlmələr hər kəsə qürur dolu anlar yaşatdı. Şair onu da vurğuladı ki, müasir Azərbaycan hərb tarixində ən şanlı əsəri məhz Ali Baş Komandanımız yazdı.
Tural İsgəndərovun qəhrəmanımızın igidliyindən, şücaətindən bəhs etdiyi şərəf dastanını tələbə yoldaşı Hacər Qasımlının ifasında – tarın yanğılı müşayiətində dinləmək hər kəsin ovqatını yüksəltdi.

Növbəti çıxış üçün söz Nazim Cəbrayılovun döyüş yoldaşı Rüstəm Hacıyevə verildi. Xatirələr dil açdıqca, həm qürur duyduq, həm də qəlbimiz sızladı. Ağdamın Kəngərli, Qarağaclı, Cəvahirli, Salahlı, Kosalar, Göytəpə və neçə-neçə kəndləri uğrunda amansız döyüşlərin şiddəti qulaqları cingildətdi.
Tələbə Elcanə Cabbarovanın yurd sevdalı, torpaq məhəbbətli lirik duyğuları da bir ruh ovsunu idi. Əməkdar jurnalist Flora Xəlilzadə qəhrəmanımızın döyüş yolunun ibrət və örnək olduğunu və bu igidliyin gənc nəslə aşılanmasında ən böyük yükün ziyalıların boynuna düşdüyünü dilə gətirdi.
Sonda şəhid qəhrəmanımızın həyat yoldaşı, universitetin müəllimi, dosent Rahilə Cəbrayılova ailə həyatından danışdı. Köhnə xatirələri vərəqlədi, elçilikdən söz açdı. Doğulub boya-başa çatdığı Şuşalı günlərini xatırladı, bir sözlə, xarıbülbül ətirli ab-hava yaratdı.

Hələ Rahilə xanımdan əvvəl illər öncə igidimiz haqqında hazırladığım radioverilişdən danışmaq imkanım oldu. Döyüş yolunu – ağrılı-acılı günləri xoş xatirə qanadlarında tarın ruhuna kökləməyə çalışdım. Rəsul Hacızadə gənc olmasına baxmayaraq, elə yanğı ilə ifa etdi ki, coşqunun illəti yanaqlarda bərq vurdu.
Tədbirdə şəhidin övladları ilə yanaşı, ailə dostları, yurd aşiqləri, professor-müəllim və tələbə heyəti də iştirak edirdi. Onu da qeyd edək ki, tədbirin əvvəlində qəhrəmanımızın döyüş yoluna həsr edilən videoçarxı dinləmək imkanımız oldu. Hələ üstəlik fürsətdən istifadə edib şəhidin qızının doğum gününü də qeyd elədik. Tədbir musiqi sədaları altında sona çatdı.

Gənc "Çeşmə"çilərin

könül çırpıntıları

Fevral ayının 28-də "Çeşmə" Ədəbi Məclisinin növbəti yığıncağı Dədə Ələsgərin adını daşıyan bir yerdə, onun ruhu gəzən məkanda keçirildi. Tədbiri giriş sözü ilə "Çeşmə" Ədəbi Məclisinin sədri, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, tanınmış şair- qəzəlxan Lilpar Cəmşidqızı açdı. O, tədbirdə iştirak edən qonaqları salamladıqdan sonra, vətənimizin azadlığı uğrunda canından keçən Vətən oğullarının ruhlarını məclis iştirakçıları ilə birlikdə bir dəqiqəlik sükutla yad elədi. Sonra qeyd elədi ki, 2026- cı il başlayandan artıq ikinci görüşümüzdü keçirilir. Ənənə halını alan belə görüşlər hər ayın sonuncu istirahət günündə keçiriləcəyi nəzərdə tutulub. Tanınmış ədəbiyyat adamlarının bir arada olması poeziyaya olan sevginin bariz nümunəsi olduğunu məclis rəhbəri Lilpar Cəmşidqızı iştirakçıların bir daha nəzərinə çatdırdı.

Ardıcıl olaraq şairlərə bir- bir söz verildi və sözü AYB- nin Xəzər bölməsinin üzvü, tanınmış şair- qəzəlxan Əşrəf Pirşağılıya verdi. Ustad şair tədbir iştirakçılarına uğurlar arzuladı və belə ədəbi məclislərin ədəbiyyatımıza uğurlu töhfələr verəcəyindən danışdı və şeirlərindən, qəzəllərindən bir neçəsini səsləndirdi. Sonra söz şair İldırım Əlişoğlu Qəhrəmanova və "Sarı aşıq" Ədəbi Məclisinin sədri Adil Cəfakeşə, şair Vahid Çəmənliyə verildi. Beləcə şairlər- Əliyar Mərdiyev, gənc şair Azər Vahid, şair Bəradər Xanəliyev, şair Ziyadxan Budaq, "Qoşma" Ədəbi Məclisinin sədri Qəzənfər Məsimoğluna verildi. Onlar da "Çeşmə" Ədəbi Məclisinin əhəmiyyətindən danışıb, şeirlərindən və qəzəllərindən bir neçəsini səsləndirdilər.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyininin üzvü, tanınmış bəstəkar, bir "Divan" müəllifi, ustad şair Hüseyn Sözlü məclisə xeyir-duasını verdikdən sonra, belə məclislərin gənc şairlərin inkişafında xüsusi əhəmiyyət daşıyacağından danışdı, şeirlərindən və qəzəllərindən bir neçəsini səsləndirdi.

"Çeşmə" Ədəbi Məclisinin gənclərin inkişafında, formalaşmasında çox böyük əhəmiyyət daşıyacağını qeyd edən məclis rəhbəri ilk dəfə məclisdə iştirak edən gənc şair Ülviyyə Əbülfəzqızına da söz verdi. Ülviyyə xanım müəllim olduğunu, ədəbiyyata bağlılığını bildirib, özünün yazdığı bir neçə şeirini səsləndirdi.

Məclisdə "Xarı Bülbül" jurnalının təsisçisi, yazıçı Camafər Əliyeva da iştirak elədi. Şairlərin səsləndirdiyi şeirlərdən sonra böyük həvəslə başlayan Ədəbi Məclis uğurla başa çatdırıldı. Sonda "Çeşmə" Ədəbi Məclisinin sədri Lilpar Cəmşidqızı məclisin keçirilməsində göstərdiyi qayğı və dəstəyə görə “Şahənşah” restoranının rəhbəri Rəşid Süleymanova və Dədə Ələsgər Ocağı İctimai Birliyinin sədri Xətai Ələsgərliyə minnətdarlığını ünvanladı və iştirakçılar adından təşəkkürünü bildirdi. Növbəti görüşü keçirmək ümidi ilə məclis iştirakçıları görüş yerindən ayrıldılar.

GÖYLƏR DƏ GÖZ

YAŞI AXITDI O GÜN

Sərin-sərin, ehmal-ehmal yağan yağış yenicə kəsmişdi. Çiçəklərin ətri bir yana, torpaqdan qalxan qoxu könül ovsunlayırdı. Narın yaz yağışında yuyunan yarpaqlar günün şüasında elə parıldayırdı ki, qəlbləri riqqətə gətirəcək qədər. Kürün lal sularına baş vuran qağayıların qığıltısı, seyrək ağacların arasında pırıldaşan torağayların cəh-cəhi Muğan düzünə layla çalırdı o gün.
Baharın gəlişini ilk qarşılayan Aran yayda istidən qovrulacağını bildiyi üçün su ehtiyatını tutmaqda idi. Yoxsa cadar-cadar olan torpaqlar gülün-çiçəyin, otun-ələfin kökünü qurudacaq, susuzluqdan rəngi solan güllərin nəfəsi kəsiləcəkdi.
Yağış təbiətin qan damarı, ruh halıdır. Təbiət canlandıqca heyrətamiz gözəlliklər tilsimə çevrilir, ovsunlayır, sehrləyir hər kəsi. De gəl bu ovsundan xilas ol, görüm, necə olursan. Maraqlıdır ki, yağış yağanda həm də balıqların rəqsi başlayır. Bəlkə də damcıların səsindən vəcdə gələn balıqlar musiqi zənn edir hər bir titrəyişi. Torçular da bu məqamı gözləyir. Başı rəqsə qarışan balığı tora salmağa nə var ki...
Bahar təravətli bir gündə - dəli Kürün sahilində - Salyanda bir oğul göz açdı dünyaya. Adına Kamran dedilər.
Kamran tez bir zamanda ayaq tutdu, böyüdü. Orta məktəbə qədəm qoyduğu gündən hər kəsin sevimlisinə çevrildi. Mehriban olduğu qədər səmimi, diribaş olduğu qədər də dostcanlı, vəfalı, etibarlı bir oğul oldu. Həddi-büluğa çatan kimi Daxili Qoşunların “N” saylı hərbi hisssəsində əsgəri borcunu da yerinə yetirdi. O, torpağa, elə-obaya bağlılığı ilə seçilirdi. Hətta bu Vətən, bu torpaq uğrunda şəhid olacağını dilinə gətirəndə orta məktəbdə oxuyurdu.
Bir dəfə Arbatan məzarlığının yanından keçərkən, əli ilə şəhid məzarlarını göstərib demişdi: “Ana, görürsən, orada necə kişilər yatır, mən də onların sırasında olmaq istərdim”. –Ay oğul, nə danışırsan, hələ sən körpəsən, həyatda nə görmüsən ki, indidən şəhidlik arzulayırsan” – demişdi Arzu ana. Amma Kamranı fikrindən daşındırmaq mümkün olmamışdı.
Kamran həqiqi hərbi xdməti başa vurub evə döndükdən sonra müxtəlif sahələrdə çalışsa da, ürəyincə deyildi. Hərbçi olmaq, Vətənin keşiyində durmaq, torpaqların azad olunmasında iştirak eləmək istəyirdi. Zabitlərin çiynindəki ulduzları görəndə dərindən köks ötürürdü. Ona görə də özünə söz vermişdi, söz vermişdi ki, cəbhə bölgəsinə gedəcək.
Nəhayət, arzusuna çatmaq üçün Silahlı Qüvvələrin Təlim və Tədris Mərkəzinin “gizir hazırlığı kursu”nu bitirib Pirəküşküldə “N” saylı hərbi hissədə xidmətə başladı. Bu, Kamranın torpaqlarımızın azadlığı uğrunda mübarizəyə qoşulması üçün ən uğurlu addımı idi.
Həftə sonu evə gəlir, yeganə övladı Ümidlə gününü keçirərdi.
Qarı düşmən zəbt etdiyi ərazilərdə saysız-hesabsız canlı qüvvə, uzaqvuran artilleriya və ağır texnika yerləşdirmişdi. Bu qədər silahların qarşısında Azərbaycan ordusunun tab gətirə biləcəyini düşünmək təslimçilik qədər qorxulu idi. Günnüt istiqamətində, Lələtəpə-Seysulan ətrafında, Tovuz döyüşlərində uğursuzluğa düçar olsalar da, ordumuzun gücünü, qüdrətini qiymətləndirə bilmədilər. Daha anlamadılar ki, lokal xarakterli döyüşlər Azərbaycan ordusu üçün bir sınaqdır.
Antiteror əməliyyatının başladığı 27 sentyabr 2020-ci il tarixi şanlı hərb salnaməsinin yenidən yazılan səhifəsi oldu. Düşmənin hesablamasına görə Azərbaycan ordusunun ilk hücumu məhz Ağdam istiqamətində olmalı idi. Füzuli ərazisinə kifayət qədər mina əkərək səngərləri betonlaşdırdıqdan sonra oranın keçilməz olduğunu zənn edirdilər. Ona görə də əsas qüvvəni Ağdam ətrafına cəlb etmişdilər. Aldadıcı manevrlər düşməni çaşbaş saldığı üçün hansı cinahdan hücum ediləcəyini təxmin edə bilmədilər. Bütün bunlara baxmayaraq, Azərbaycan ordusu müxtəlif kombinasiyalar quraraq, fərqli cinahlardan zərbələr endirdi. Snayperlərin dəqiqliyi mövqeləri susdurduqca, bölüklər daha da irəli atılır, səngərlər darmadağın edilirdi. Kamranın cəsarəti, diribaşlığı düşmənin sıralarını seyrəlməkdə idi, axı o həm də mahir nişançı idi. Pulemyotu köksünə sıxıb od ələyirdi düşmənin başına.
Neçə-neçə yaralının döyüş meydanından çıxarılmasında əvəzsiz xidməti olan Kamran həm də qorxmazlığı ilə seçilirdi. Uca boylu, şux qamətli igid kabus kimi düşmənin başına çökürdü.
Arzu ana neçə gün idi ki, yata bilmirdi. Qızğın döyüş onun yuxusunu ərşə çəkmişdi. Dadaş kişi özünü təmkinli aparsa da, müharibənin nə olduğunu yaxşı anlayırdı. – Ay arvad, narahat olma, görürsən ki, ordumuz sürətlə irəliləyir, xoş xəbərlər dalbadal gəlir. İnşallah, bir də gördün qələbə ilə geri döndülər, - desə də içindəki sıxıntıdan qurtula bilmirdi.
Kamran peşəkar pulemyotçu idi.

-Ay oğul, hansı silahla döyüşürsən, - telefonda danışarkən soruşmuşdu anası.
-Ömrüm (anasına ömrüm deyə müraciət edirdi), Mübarizin silahını yaxşı tanıyırsan, bax mənimki də həmin silahdandı. Mübariz hər birimiz üçün ilham mənbəyidir, örnək timsalıdır. Onun kimi döyüşməsək torpaqları geri qaytara bilmərik. Ona görə də məhz pulemyotla döyüşürəm. Bir də narahat olmayın, böyük uğurlarımız var, bütün cinahlarda irəliləyirik.
O gün bir daha ana qürur duydu oğlu ilə, nə qədər sıxıntılı, həyəcanlı olsa da...
5 oktyabr 2020-ci il, saat 10:30. Hər səsə ürəyi titrəyən ana hövlank zəngə tərəf boylandı. O an ayaqlarını qoşalayıb beşik eləmişdi Tunar üçün. Dünyanın gərdişindən xəbərsiz olan Tunar da dərsiz-dərsiz yırğalanırdı o beşikdə.
Deyəsən Kamran idi zəng eləyən. Dəstəyin o başından səsi aydın eşidilirdi.
-Necəsən, ay oğul, gözümüz yollarda qalıb, - demək istəsə də, qırıq-qırıq kəlmələr boğazına tıxandı. Qəhərdən dili tutuldu. Amma oğluna bildirmək istəmədi. Səsini yaxşı eşitmirəm, bəhanəsi ilə özünü toparlamağa çalışdı.
-Ay oğul, vəziyyətin necədi? Havalar yaman soyuyub, əyin-başın varmı? Özünü soyuqdan qoru, - dedi ana. Necə həyəcanlandısa, heç güllədən qorunmağı tapşırmadı.
-Narahat olma, ömrüm. Zəng elədim ki, halallıq istəyim. Sabah ən ağır döyüşə gedirik. Getmək də var, qayıtmamaq da. Atama da salamımı çatdır, qardaşımı, bacımı bağrına basıb öp mən əvəzdən.
-Sən nə danışırsan, ölüm nədi, sənsiz necə yaşaya bilərəm, bəs atanı kimə tapşırırsan?! Sənsiz tab gətirə bilmərəm, onsuz da hər gün yüz kərə ölüb-dirilirəm, - ana sözünün dalını gətirə bilmədi, telefonu qızına uzatdı.
-Fatimə, əziz bacım, sən də haqqını halal et, uşaqları, Tahirəni sənə tapşırıram. Hönkürtüdən özünü saxlaya bilməyən Fatimə dizi üstə çökdü. Bu dəfə telefonu Orxan götürdü.
-Buyur, qardaş, eşidirəm.
-Orxan, müharibənin nə qədər amansız olduğunu yaxşı bilirsən, sabah döyüşə gedirik, ola bilsin qayıtmadım. Evdəkiləri sənə tapşırıram. Əgər şəhid olsam, məzara qədər məni çiynində apar. Beləcə, əlaqə kəsildi.
O gecə ailədə hər kəs səhəri dirigözlü açdı. Televizorun pultu əlindən düşməyən ata bütün kanalları bir-bir yoxlayır, cəbhə xəbərlərini qaçırmamağa çalışırdı. Əsən yeldən, uçan quşdan xəbər uman ailə sağa-sola vurnuxa-vurnuxa kiməsə zəng edir, döyüşün aqibətilə maraqlanırdılar.
Günortadan bir qədər keçmiş qonşuluqda təcili yardım maşını göründü. Arzu xanım oğluna işarə elədi ki, maşını ora sürsün. Oğul harayında idi. Artıq onun da qapısına təcili yardımın gələcəyini hiss etmişdi.
...Kamran döyüşə getməzdən öncə bayrağı anasına verib demişdi: - Həyətin girişindən as, qoy hər tərəfdən görünsün, axı həm də iki döyüşçü anasısan. O gün üçün bəri başdan hazırlıq gör. İşdi, şəhidlik qismətim olsa, nə xoş halıma.
Ana yenə də onu bu fikrindən daşındırmağa çalışdı, bayrağı büküb əlçatmaz bir yerə qoydu. Oğlunu da başa saldı ki, bir daha şəhidlik kəlməsini dilinə gətirməsin. Bu kəlməni eşidəndə vücudum titrəyir, oğul. Kamran da “olacağa çarə yoxdur” – deyib təbəssümlə süzdü anasını. Asmırsan, asma, amma vaxt gələcək o bayrağı qürurla dalğalandıracaqsan qapımızda.
Kamranın hazırladığı videoçarx bu gün də hər kəs üçün qəlb göynərtisidir. Hərbi və mülki geyimdə fərqli şəkilləri bir araya toplayaraq “ana, mən şəhid olacam” sözlərinə yazılmış mahnı ilə qurub-qoşduğu çarxı anasına göndərib israrla bax demişdi. Amma ağlama ha... Allah o günü oğluna qismət eləsin. O zaman Arzu xanımın keçirdiyi hissləri sözlə ifadə etmək heç də mümkün deyil. O çarx bu gün ən qiymətli xəzinə kimi qorunur Kamranın əşyaları arasında.
Kamran İmam Hüseyn aşiqi idi. Elə bir aşiq olaraq, Vətən, torpaq, yurd uğrunda şəhadətə yol aldı.
-Tahirə, əzizim, bilirəm ki, mən də şəhid olacağam. Uşaqlar böyüyüb məktəbə gedəndə müəllim ondan kimin oğlu olduğunu soruşacaq. O da qürurla ayağa qalxıb şəhid Kamran Quliyevin oğluyam deyəcək. Bax onda fəxr edəcəksən ki, oğlunun atası bu Vətən uğrunda şəhadətə yüksəlib. Qürurludur, deyilmi?! –demişdi Kamran.
Növbəti hücumun vaxtına az qalırdı. Düşmən strateji nöqtədə mövqelənmişdi. Dar keçidin əks tərəfinə keçmək istəyən 90 nəfərlik bölüyün təhlükəsizliyini Kamran öz üzərinə götürdü. Hədəfləri bir-bir susdurduqdan sonra kiçik qruplara bölünərək təyin olunan nöqtəyə doğru irəlilədilər. Kamranın da daxil olduğu sonuncu beş nəfərlik qrup hərəkətə keçmişdi ki, atəş açıldı. Gizir Quliyev 90 nəfərlik bölüyü sağ-salamat dar keçiddən keçirsə də, özü hədəfdən yayına bilmədi. O, əsl qəhrəmanlıq və rəşadət göstərərək şəhidlik zirvəsinə ucaldı.
O səhər dili ağzına sığmır, həyəcandan az qala dodaqlarını çeynəyirdi Arzu ana. Kürəyi od tutub yanırdı. Sanki ağır bir yük asılmışdı çiyinlərindən. Nəsə dammışdı ürəyinə. Oğlunun başına bir iş gəldiyini yəqin etmişdi. Bir yerdə qərar tuta bilmir, var-gəl edirdi. Az qala ürəyi partlayacaqdı ananın. Bayırda narın-narın yağış yağırdı.
Allah, canı canla dəyiş, - kəlməsi dilindən qopub ərşə qalxdı. Oğlumun əvəzinə məni öldür, o cavandı, iki körpəsi var, onlara qıyma atasız böyüsün, Allahım. Kəlmələr sıralandıqca, əvvəlki həyəcan qeybə çəkilirdi elə bil.
Ötən günləri xatırladı ana. -Ömrüm, çox xoşbəxt anasan, çünki dağ boyda iki oğlun var. Dağa söykəndikcə daha da əzəmətli görünürsən, - Kamranın dilindən puçurlanan bu kəlmələr ananı nə qədər qürurlandırmışdı o gün. Kino lenti kimi bircə-bircə göz önünə gəldi o anlar.
...Zəng çatmırdı, komandirə telefon açdıq. Dilini sürüdü. Sən demə, Kamran Haqqa yüksələn o uca yolda imiş.
Orxan əczaxanaya getmişdi. İçəri girər-girməz ismsiz nömrədən zəng gəldi.
-Salam, Orxandı?
-Bəli.
-Evdə, salamatlıqdırmı, Kamrandan nə xəbər?
-Şükür, yaxşılıqdı, Kamranla da dünən əlaqə saxlamışıq.
Əlaqə kəsildi.
Orxanın şübhələri artdı. Evə tələsdi. Eyni nömrədən yenə zəng gəldi. Bu dəfə gizləməyə çalışsa da, Kamranın şəhid olduğu gün kimi aydın idi.
Orxan özünü evə yetirdi, Fatimə onun dalınca qaçanda anın şübhələri artdı. Yan otağa keçəndə Orxan dizi üstə çökmüşdü.
-Bəli, oğlum şəhid olub, - pıçıldadı ana. Qəddini düzəldib bayıra çıxdı. İynə atsan yerə düşməzdi, eşidən-bilən, az qala rayonun bütün əhalisi axışıb gəlmişdi. İcra başçısı Sevindik müəllim də öndə idi.
Narın-narın yağış yağırdı. Palçıq qır saqqız kimi yapışmışdı ayaqqabılardan. Arzu ana oğlunu görməyə tələsdi.
-Ana, gəl otur bizim maşına, birlikdə gedək, - Sevindik müəllim dilləndi.
-Ayaqlarım palçıqdı, gələ bilmərəm.
-Ayağının palçığına qurban olum, ana, gəl otur, təki bulaşan maşın olsun, onu yuyub təmizləməyə nə var ki!?
***
18 qəlpə yarası almışdı Kamran.
Telində bir topa ağ tük vardı. Arzu ana oğlunun telinə sığal çəkdikdən sonra bağrına basıb duz kimi yaladı. Ona elə gəldi ki, ana nəfəsi oğlunu oyadacaq. Sonra əllərini göyə qaldırıb şükür duası etdi. Hələ Birinci Vətən müharibəsində itkin düşənləri xatırlayıb, valideynlərinin nələr çəkdiyini düşündü. Şükür etdi ki, oğlunu ziyarət etmək üçün bir təsəlli yeri - üz sürtüləcək bir baş daşı olacaq.
Hər iki övladın – Ümidlə Tunarın telində olan ata nişanəsi şərəfli ömrün əmanəti, yadigarıdır. O əmanət həm də atadan oğula keçən qiymətli bir mirasdır ki, ömrü boyu atanı andıracaq.
Kamranın ilk ailə həyatı da uğurlu alınmamışdı. Nailə xanımla bağladığı izdivacdan dünyaya gələn Ümid də onları bir arada saxlaya bilməmişdi.
İllər sonra Tahirə xanımla həyat yolunu birləşdirən Kamran dünyaya göz açan Tunarını yalnız bircə dəfə görə bildi. Nə doyunca bağrına basdı, nə də başını sığalladı. İl yarımlıq ömür-gün yoldaşının nə bir istəkan çayını əməlli-başlı içə bildi, nə qol-qola girib dükan-bazara, nə də istirahətə getdi.
Kamran dünyaya göz açanda narın-narın yağış yağırdı. Belə bir gündə körpənin dünyaya gəlişi xeyir, bərəkət, uğur gətirəcək demişdilər. Dünyaya göz yumduğu gün də narın-narın yağırdı. Onun Haqq dərgahına – ali mərtəbəyə ucalmasına mələklər sevinsə də, göylər göz yaşı axıtdı dedilər. Axı saflığı, təmizliyi, əxlaqı, ədəbi ilə seçilənlərdən idi Kamran. Uca Yaradan da onu yüzlərin, minlərin içindən seçib dərgahına apardı.
Bir zaman arzuladığı, barmağı ilə şəhid baş daşlarını göstərərək “gör burada necə kişilər yatır” – dediyi Arbatan məzarlığında uyuyur Kamran. Onu ziyarət edənlər tərəfindən səcdəgaha, qibləgaha, and yerinə çevrilən məzarlıqda...
Ayrılığın acısına dözə bilməyən Dadaş kişi də az sonra həyatla vidalaşdı.
***
O, ən böyük arzusuna çatdı. Şəhid olmaq üçün doğulmuşdu elə bil. Uca bolu, enli kürəkli, səmimi, mehriban, sədaqətli, səxavətli, vəfalı və güvənli oğul idi Kamran.
Bu gün Quliyevlər ocağına işıq tutan Tunar və Ümid adlı iki övlad böyüyür. İnanırıq ki, şəhid adını uca tutan övladlar tək bir evin çırağı deyil, ana vətənimiz Azərbaycanın başı üzərində parlayan bir günəş olacaqlar. Və o günəşin hərarəti çoxlarına ümid olacaq.
Beləcə, qəhrəmanlıq dastanı yazan gizir Kamran Dadaş oğlu Quliyev döyüşlərdə göstərdiyi rəşadətə görə, ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Füzulinin azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edildi.

ÖTƏRXAN ELTAC

Xocalı soyqırımı heç

vaxt unudulmayacaq

Tarixin müxtəlif dövrlərində ermənilər tərəfindən soyqırıma məruz qalan Azərbaycan xalqı növbəti belə faciə ilə XX əsrin sonlarında Xocalıda üzləşdi. Bu, bəşər tarixində az-az təsadüf olunan dəhşətli cinayətlərdən biri idi.
1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə erməni silahlı dəstələri Xankəndində yerləşdirilmiş 366-cı motoatıcı alayının zirehli texnikası və hərbi heyətinin dəstəyi ilə Xocalı şəhərinə girərək soyqırım törədiblər.
Ümummilli liderimiz Heydər Əliyev bu faciəni bəşəriyyətə qarşı yönəlmiş ən qəddar soyqırım kimi dəyərləndirərək demişdi: "Bütövlükdə Azərbaycan xalqına qarşı yönəldilmiş Xocalı soyqırımı öz ağlasığmaz qəddarlığı və qeyri-insani cəza üsulları ilə bəşər tarixində bir vəhşilik aktıdır. Bu soyqırımı, eyni zamanda, bütün bəşəriyyətə qarşı tarixi bir cinayətdir. Xocalı faciəsi - Ermənistanın millətçi, vəhşi qüvvələri tərəfindən Azərbaycana qarşı edilən soyqırımıdır - vəhşiliyin görünməmiş təzahürüdür".
Faciə günü Xocalı şəhərini tərk edən əhali pusquya salınaraq erməni hərbi postları tərəfindən ya atəşə tutularaq qətlə yetirilmiş, ya da əsir götürülmüşdü. Əsasən qadın və uşaqlardan ibarət əhalinin qalan hissəsi dağlarda donvurma nəticəsində həlak olmuşlar.
Hərbi təcavüz zamanı 613 soydaşımız, o cümlədən 106 qadın, 63 uşaq və 70 qoca xüsusi qəddarlıqla qətlə yetirilmiş, meyitlər üzərində təhqiredici hərəkətlərə yol verilmişdir. Həmin kütləvi qırğın həyata keçirilərkən 8 ailənin həyatına son qoyulmuş, 25 uşaq hər iki valideynindən, 130 uşaq valideynlərinin birindən məhrum edilmiş, 487 dinc Xocalı sakini ağır yaralanmış və 1275 nəfər girov götürülmüşdür. Girov götürülənlərdən 150 nəfərin taleyi indiyədək məlum deyil.
Qətlə yetirilən insanlardan 56 nəfəri xüsusi qəddarlıqla diri-diri yandırılaraq, başının dərisi soyularaq, boynu vurularaq, gözləri çıxarılaraq, hamilə qadınların isə qarın boşluğuna süngü ilə vurularaq öldürülüb.
İşğal nəticəsində Xocalı şəhərində 105 sosial-məişət obyekti, 3200 fərdi yaşayış binası, 14 məktəb, 21 klub, 29 kitabxana, 3 mədəniyyət evi və bir tarix-diyarşünaslıq muzeyi dağıdılıb. Şəhərdə XIV-XV əsrə aid türbələr, günbəzlər, məzarlar yerlə-yeksan olunub, qəbiristanlıq vandallara xas üsullarla dağıdılıb. Ələ keçirilən ərazilərdə ermənilər 12 muzeyi və 6 rəsm qalereyasını, tarixi əhəmiyyətli 9 sarayı qarət edərək yandırıblar.
Nadir əhəmiyyətə malik 40 min eksponat talan olunmuş, 44 məbəd və 18 məscid təhqir edilmişdir. 927 kitabxanada 4 milyon 600 min nüsxə kitab və nadir incilərdən sayılan əlyazmalar yandırılmışdır.
İlkin və sonadək müəyyənləşdirilməmiş məlumatlara əsasən, Azərbaycan iqtisadiyyatına 60 milyard ABŞ dollarından çox ziyan dəymişdir.
“Bu soyqırımı, eyni zamanda, bütün bəşəriyyətə qarşı tarixi bir cinayətdir” - deyən Ulu Öndər Heydər Əliyevin təşəbbüsü ilə 1994-cü il fevralın 24-də Milli Məclis “Xocalı soyqırımı günü haqqında” qərar qəbul etdi.
Ulu Öndər Heydər Əliyevin 25 fevral 1997-ci il tarixli növbəti Sərəncamı ilə Xocalı soyqırımı qurbanlarının xatirəsini yad etmək məqsədi ilə hər il fevral ayının 26-sı saat 17:00-da Azərbaycan Respublikası ərazisində Xocalı soyqırımı qurbanlarının xatirəsinə ehtiram əlaməti olaraq sükut dəqiqəsi elan edilmişdir.
20 ildən artıq müddətdə xalqımıza qarşı düşmənçilik siyasəti yeridən qəddar Ermənistan ordusu 44 gün ərzində darmadağın edildi. Xocalı soyqırımı qurbanlarının, həmçinin digər şəhidlərimizin qisası alındı.

Hüseynova Tahirə Hüseyn qızı
Hər iki valideynini Xocalı soyqırımı zamanı itirmiş şəhid ailəsi

Xocalı həqiqətləri və

tarixi zəfər

26 Fevral – Xocalı soyqırımı günü Azərbaycan xalqının yaddaşına qanla yazılmış ən ağır tarixlərdən biridir. Bu gün təkcə bir şəhərin deyil, bütövlükdə xalqımızın taleyinə vurulmuş dərin yaradır. 1992-ci ilin fevralın 25-dən 26-na keçən gecə baş verən Xocalı soyqırımı insanlığa qarşı törədilmiş ən ağır cinayətlərdən biri kimi tarixə düşüb.
Ümummilli Lider Heydər Əliyev Xocalı faciəsini “bütün bəşəriyyətə qarşı tarixi cinayət” adlandıraraq bu qətliamın hüquqi-siyasi qiymətinin verilməsinin əsasını qoydu. Onun təşəbbüsü ilə 1994-cü il fevralın 24-də Milli Məclis “Xocalı soyqırımı günü haqqında” qərar qəbul etdi və 26 fevral faciə qurbanlarının anım günü elan olundu. 1997-ci il 25 fevral tarixli sərəncama əsasən isə hər il saat 17:00-da ölkə ərazisində bir dəqiqəlik sükut elan edilir.
Faciə gecəsi Ermənistan silahlı qüvvələri keçmiş sovet ordusunun 366-cı alayının iştirakı ilə şəhərə hücum etdi. Rəsmi məlumatlara görə, 613 nəfər qətlə yetirildi. Onlardan 63-ü uşaq, 106-sı qadın, 70-i isə ahıl idi. 8 ailə tamamilə məhv edildi, yüzlərlə insan yaralandı, 1275 nəfər əsir götürüldü, 150 nəfərin taleyi isə bu günədək məlum deyil. Qətlə yetirilənlərin bir qismi xüsusi qəddarlıqla öldürüldü. Xocalı şəhəri yerlə-yeksan edildi, tarixi və mədəni abidələr dağıdıldı.
Bu hadisə beynəlxalq hüquqa görə soyqırımı cinayətinin bütün elementlərini özündə ehtiva edir. “Soyqırımı cinayətinin qarşısının alınması və ona görə cəzalar haqqında” 1948-ci il Konvensiyasına uyğun olaraq milli və etnik qrupa qarşı qəsdən məhvetmə niyyəti ilə törədilən əməllər Xocalıda açıq şəkildə müşahidə olunub.
Bu gün Xocalı soyqırımı bir sıra ölkələrin parlamentləri tərəfindən tanınıb. 2012-ci ildə İslam Əməkdaşlıq Təşkilatı Xarici İşlər Nazirləri Şurasının sessiyasında Xocalıda törədilmiş cinayətlər soyqırımı kimi qiymətləndirilib. 2008-ci ildən etibarən Heydər Əliyev Fondunun vitse-prezidenti Leyla Əliyevanın təşəbbüsü ilə “Xocalıya ədalət” beynəlxalq maarifləndirmə kampaniyası həyata keçirilir və dünya ictimaiyyətinin məlumatlandırılması istiqamətində mühüm işlər görülür.
Şəhid ailəsi olaraq bildiririk ki, Xocalı bizim üçün sadəcə tarix deyil – itirilmiş övlad, ata, ana, bacı, qardaş deməkdir. Bu faciə hər birimizin yaddaşında sağalmayan yaradır. Lakin illər sonra 2020-ci ildə Müzəffər Ali Baş Komandan, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə 44 günlük Vətən müharibəsində torpaqlarımızın azad olunması və 2023-cü ilin sentyabrında Xocalının separatçılardan təmizlənməsi şəhidlərimizin qanının yerdə qalmadığını göstərdi. 2023-cü il oktyabrın 15-də Xocalı şəhərində Azərbaycan Bayrağının ucaldılması hər bir şəhid ailəsi üçün həm qürur, həm də təsəlli oldu.
2025-ci il fevralın 25-də Prezident tərəfindən Xocalı şəhərində Xocalı Soyqırımı Memorial Kompleksinin yaradılması haqqında sərəncam imzalandı. Bu kompleks gələcək nəsillərə həqiqətlərin çatdırılması, faciə qurbanlarının xatirəsinin əbədiləşdirilməsi baxımından mühüm əhəmiyyət daşıyır.
Bu gün Xocalı şəhəri və kəndlərinə mərhələli şəkildə köç prosesi davam edir. Artıq yüzlərlə ailə doğma yurduna qayıdıb, həyat yenidən canlanır. Bu qayıdış həm də tarixi ədalətin təntənəsidir.
Biz - Xocalıdan olan şəhid ailələri bir daha bəyan edirik ki, 26 Fevral yalnız matəm günü deyil, həm də yaddaş günüdür. Şəhidlərimizin ruhu qarşısında baş əyir, onların xatirəsini qəlbimizdə əbədi yaşadacağıq. Xocalı faciəsi unudulmayacaq.

Brilyant Hacıyeva,

Abşeron rayonunda məskunlaşmış Xocalıdan olan şəhid ailəsi

Səməd Vəkilov təltif olunub.

Müvəkkil Hüquq Mərkəzinin sədri, tədqiqatçı-hüquqşünas Səməd Vəkilov Qərbi Azərbaycan tarixi hüquq kontekstində apardığı araşdırmlar yüksək qiymətləndirilərək Qərbi Azərbaycan İcmasının İdarə Heyətinin sədri, millət vəkili Əziz Ələkbərli tərəfindən fəxri fərmanla təltif edilib.
QHT.az xəbər verir ki, Mükafat ona Qərbi Azərbaycan İcmasının strateji məqsədlərinin həyata keçirilməsi, Qərbi azərbaycanlıların təşkilatlanması, Qərbi Azərbaycan həqiqətlərinin təbliği istiqamətində xidmətlərinə və 50 illik yubileyi münasibəti ilə verilib.
Qeyd edək ki, S.Vəkilov Qərbi azərbaycanlıların kompakt yaşadığı Bərdə (İmirli kəndi), Kəngərli (Çalxanqala kəndi), Salyan rayonlarında apardığı tədqiqatlar nəticəsində 3 kitabı işıq üzü görmüşdür.

Bir görüşün təəssüratı


Kənddə qalan xatirələr

Mamamoğlu Osmandan yaman qəribsəmişdim. Neçə vaxtdı görmürdüm deyə burnumda tütürdü. Ümidlənmişdim ki, nəvəsinin toyunda görüşərik, amma şadlıq evinə də gəlmədi. Anladım ki, ayaqdan qalıb. Evinə getmək istədim. Dedilər daha Lökbatanda qalmır. Masazırda- kiçik öğlu Elməddinlə qalır. Tərslikdən elə bil Masazırın yolları bağlandı. Yüz yerə getdik, yüz ünvanda olduq, billah tilsimə düşmüş bu görüşümüz baş tutmadı. Qohumum, uşaqlıq dostum-sinif yoldaşım Ramiz Əsədovla 2024-cü ildən başlanan görüş hazırlığımız nəhayət 2026-cı ilin fevralında baş tutdu.
Üz tutduğumuz ünvan, getdiyimiz yollar, soraqlaşdığımız adamlar, döydüyümüz sarı darvaza, bizi qapıda qarşılayan uşaqlar-hamısı Abşeron rayonuna aid idi. Nə biz Şəhid əmisinin adını daşıyan on bir yaşlı Usubu tanıdıq, nə də qohumlarını qarşılamağa çıxan Əsma bizi tanıdı. Fəqət içəridə hər şey bambaşqaydı. Doğma səslər, doğma baxışlar bir göz qırpımında məni xəyalların qanadına alıb Zəngəzura- kəndimizə apardı. Osman mamaoğlumun yadımda qalan ilk xatirəsi gəldi gözümün qabağına:
Atmışıncı illərin əvvəlləri- ya 3, uzağı 4 yaşım olardı. Ağlım kəsmirdi ki, əsgərlikdən gəlib, yoxsa İrəvanda təhsili başa vurub qayıdıb. Təkcə o xatirimdədir ki, bəstəboy, yaraşıqlı oğlan idi. Dədəm qonaq çağırıb başına adam yığmışdı. Əsil kef məclisi idi. Kişilər yeyib içəndən sonra dedilər Osman oxusun. Kənd yeri, musiqi yox, alət yox. Osman taburetkanı (kətili) dizinin üstünə qoyub nağara kimi çalmağa başladı. Rəhmətlik Əli dayı da boşaltdıqları araq butulkasını saz yerinə sinəsinə basıb oxudu. Sonra bir müddət deyişdilər. Çal-çağırlı məclis xeyli çəkdi...
Yaddaşımdakı xatirələr birbəbir çözələndi. Dədəmin Kəhər atı necə həvəslə yəhərləyib Osman üçün Qarakilsənin Şıxlar kəndindən gəlin gətirməyə getdiyi və başqalırı...

Beləcə mən uşaqlıq, mamamoğlu gənclik həyatını davam etdirdi... Oxucularımızı onunla daha yaxından tanış edim, sonra söhbətimizə davam edək:
Poladov Osman Əsəd oğlu 10 oktyabr 1940-cı ildə Qafan rayonunun Kurud kəndində anadan olub. 1947-ci ildə birinci sinfə gedib. 1955-ci ildə Kurud kənd 8 illik məktəbini bitirib. Təhsilini davam etdirmək üçün Gığı kənd orta məktəbinə ayaq döyüb. 1957-ci ildə orta təhsilini başa vurduqdan sonra İrəvan Kənd Təsərrüfatı Texnikumuna daxil olub. 1961-ci ildə kəndə qayıdaraq bir müddət aqronom işləyib, 1964-cü ildə Azərbaycan Pedaqoji Institutuna daxil olub. Pedaqoji institutu müvəffəqiyyətlə başa vurub. 1968-ci ildən1988 -ci ilə kimi Kurud kənd məktəbində Azərbaycan dili və ədəbiyyat müəllimi işləyib.
Deyim ki, bu illər ərzində Osman müəllim rayon ictimaiyyəti arasında xeyli şöhrətləndi. Sazı-sözü dillər əzbəri oldu. Məni əsgərliyə sədəfli sazını dindirərək yola saldı. Mən əsgərlikdən gələndən sonra qohumluğumuzun dostluq mərhələsi başladı. Bayırçılıq, yol yoldaşlığı, yeri gələndə sirdaşlıq. 18 yaş mənnən böyük olsa da mənə həm sayğı, həm qayğı göstərirdi. Heç vaxt adımı çağırmazdı. Həmişə dayıoğlu deyib əzizləyərdi. Osman müəllim mahir ovçu idi. Onunla hər ovçu mənzil kəsib, bərə tuta bilməzdi. Biçin vaxtı kələntəsinin fışıltısı biçənəklərə səs salardı. Məsuliyyətlə, çəkinmədən deyirəm ki, qoçaqlıqda tayı- bərabəri yox idi. Oduna gedərdik, hamıdan qabaq yükü tutub meşədən çıxardı. Kəndimizin cavanları güc nümayiş etdirəndə o öz çəkisindən ağır daşın belinə kəndir bağlayıb dişi ilə qaldırardı. Qaçışda, uzununa, hündürlüyə tullanmaqda, at minməkdə də tay-tuşlarından geri qalmazdı. 1988-ci ilə qədər bu minvalla yaşadıq. O müdhiş ilin qan-qadası yurdlarımızı viran qoydu. Osman müəllim də ailəsini götürüb Şimali Azərbaycana pənah gətirdi.
1989-cu ildə Bakı şəhəri ətrafındakı Sanqaçal qəsəbəsində 222 saylı orta məktəbdə işə başladı. 1992-ci ildən 1993-ci ilə qədər Bakı şəhəri 139 saylı məktəbdə dərs dedi. 1993-cü ildən Bakı şəhəri 288 saylı orta məktəbdə müəllimlik fəaliyyətini davam etdirdi. Qaradağ rayon İcra hakimiyyəti tərəfindən dəfələrlə Fəxri fərmanlarla təltif olundu...
Gözümü xatirələr “lentindən” Ülkərin səsi ayırdı. Yadımda bapbalaca, toppuş qalan, təzə-təzə dil açanda şirin-şirin danışan Ülkərimiz ayrılıq salan bu illərin keşməkeşlərində tamam dəyişib. Bizə xoşgəldiniz deyən, uşaqları qabağımıza çıxan qohumum Vüsaləni heç tanımadım. Sonradan öyrəndim ki, rəhmətlik Şəmsinin qızıdır. Bu evin gəlini, Osman müəllimin oğlu Elməddinin həyat yoldaşıdır. Qəribçiliyin doğurduğu həyəcan dolu anlarımızın kövrək notları çalındı. Bir tərəfdə divanda dirsəklənmiş mamoğlum gəlişimi gözləyir, digər yanda çarpayıda xəstə yatan Balaxanım mamam ağrısını unudub yerindən qalxmağa çalışır. Bir vaxtlar Şıxlardan Kuruda gəlin köçən, kəndimizdə gözəlliyi dillərə düşən, işvəli, qəmzəli Balaxanımdan əsər-əlamət qalmayıb. İki tərəfə baxa-baxa arada qaldım. Hansına tərəf gedim, hansına sarılım, bilmədim. Nəhayət hərəsi ilə bir xeyli baş-başa qaldıq. O dəqiqələrdə mənə elə gəldi ki, köksümdə 3 ürək döyünür. Özümü o qədər bəxtiyar hiss edirdim... Ayrılığın göz yaşları doğmalarımızın, elə özümün də amanımı kəsmişdi.

Xeyli dərdləşdik. Çoxdan unutduğum bir çox uşaqlıq, gənclik xatirələrimi yadıma saldılar. Arada Balaxanım mamam dedi,- nənəm məni dağın o üzündən bu üzünə ərə vermək istəmirdi ki, uzaq düşərəm. Özümə demişdi ki, elçiliyinə Ziyəddin gəlməsəydi səni kənddən qırağa buraxan deyildim. Gör indi hardan haralara gəldik?!
Ayrılıq dərdindən yaxa qutarmaq üçün süfrə arxasına keçdik. 38 ilin Vətən həsrətindən sonra Masazırda qohum süfrəsində əyləşdik. Ülkərlə Vüsalənin hazırladığı xörəklərdə rəhmətlik Zivər mamamın, Balaxanım mamamın, Çimnaz mamamın əllərinin duzu-tamı hiss olunurdu. Elə süfrə arxasında da acılı- şirinli xatirələmizi bölüşdük. Osman müəllim özünün ayrılıq dərdini də, ayrı düşdüyü gileyli dağların dərdini də belə ifadə elədi:
Nə dərdin var de söyləyim,
Sizdən ayrı elə dağlar.
Mənim sizə qayıtmağım,
Qaldı ildən ilə dağlar.

Yaylaqlardan kəsilib iz,
Yol gözləyir lalə, nərgiz,
Səbəbini bilmirik biz,
Niyə olduq belə, dağlar.

Dərələrə çöküb duman,
Nə sürü var, nə də çoban,
Göz yaşını yaşıl orman,
Tökdü gilə-gilə dağlar.

Gözələri örtüb sal buz,
Görünmür baldırğan, yarpız,
Sara adlı gözəl bir qız,
Düşdü sizdə selə dağlar.

Yoxdur çadır, gəlmir karvan,
Yurd yerləri ağlayır qan,
Sizdə qaldı bacım Sehran,
Yanıb döndüm külə dağlar.

Hicran məni çəkib dara,
Tapılmır dərdimə çarə,
At sürdüyüm oylaqlara,
Baxdım gələ-gələ dağlar.

Kirs-Kuruddan aralıyam,
Nisgilliyəm, yaralıyam,
Tez-tez sorma haralıyam,
Tutma məni dilə dağlar!

Bu şeir Osman müəllimin neçə-neçə qaysaqlanmamış yaralarının illərdi qövr etməsindən soraq verir. Divar qonşusu, həm də qohumu Saranın selə düşməsi, bacısı Sehranın cavan yaşlarında, 5 balasını ağlar qoyub dünyadan köçməsi, yaylaqlardan ayaq izlərinin kəsilməsi də şair Osmanın dərdinin üstünə dərd gətirib. Qürbətdə qalıb dağlarla halallaşa bilməməsi onu bir az da üzüb...
Balaxanım mamam isə bu xəstə halı ilə ayaqlanıb bizə özü qulluq edə bilməməsinin üzüntüsünü çəkir. Onda anlayıram ki, bizim ailə, valideynlərim onu niyə, hansı xasiyyətlərinə görə bu qədər çox istəyirmiş. Üzülməsin deyə qolumu boynuna salıb, könlünü oxşaya-oxşaya dilə tutub yatağına uzanmasına razı salıram. Yorğanını üstünə çəkirəm, hiss edirəm ki, çox rahatlanır. O rahatlıqdan mən də pay götürürəm. Anam da belə idi. Elə bilirdim ki, başını sinəmə söykəyəndə dincəlir. Üstünə yorğanı mən çəkəndə daha rahat yatır. Balaxanım mamamın üstünü örtəndə
elə bildim anam yaşayır, onun üstünü örtürəm. Ürəyimə qəribə hiss doldu. Dedim,- İlahi, qəriblik insanı nə qədər doğmalaşdırarmış...

Tamxil ZİYƏDDİNOĞLU

GƏNC MÜŞFİQİN İŞIĞI

Müşfiq Mikayıl oğlu Nəsirli 15 oktyabr 2001-ci ildə Naxçıvan Muxtar Respublikasının Naxçıvan şəhərində anadan olub. İlk təhsilini Naxçıvan şəhərindəki 8 nömrəli orta məktəbdə alıb. Müşfiq orta məktəbi orda tam bitirmədiyi üçün dostlarından və doğulduğu doğma diyarı qədim Naxçıvandan ayrılmaq istəməsə də ailəsinin paytaxta köçməsi ilə əlaqədar təhsilinin davamını , Bakı şəhərində, 181 nömrəli orta məktəbdə tamamlayıb. Oxuduğu illərdə o şagirdlər içində fəallığı ilə seçilib. Vətənpərvər mövzulara daha ciddi və həssas yanaşaraq, vətən, bayraq sevgisini ruhuna hopduraraq coşğun ruhlu böyüyürdü. Doğma Qarabağın işğalı hamı kimi onun da kiçik qəlbində böyük bir yük olmuşdu. Bacardığı qədər əsgər getməzdən öncə İnformasiya cəbhəsinin əsgərinə çevrilmişdi.

Vətənə xidmət üçün həsrətlə gözlədiyi gün nahəyət gəlib çatdı. Müşfiq 2020-ci ildə hərbi xidmətə yollandı. O 44 Günlük Vətən Müharibəsi müddətində vətən borcunu ödədi. Hazırda Müşfiq Nəsirli Azərbaycan Memarlıq Və İnşaat Universitetində Logistika və Nəqliyyat Texnologiyaları üzrə təhsilini davam etdirir və eyni zamanda işgüzarlığı, hər sahəyə marağı sayəsində bir müddət Gənclər və İdman Nazirliyinin Şağan Olimpiya Kompleksində menecer vəzifəsində çalışdı. Daha sonra isə Gənclər və İdman Nazirliyinin idman şöbəsində menecer kimi fəaliyyət göstərdi. 2021-ci ildən Türk Ağsaqqalları Arasında Əlaqələrin İnkişafı İctimai Birliyi Gənclər Təşkilatında sədir müavini olan Müşfiq Nəsirli vikipediya hərəkatına qoşulub və bu günə qədər də fəaliyyətini davam etdirir. Bakı Nəqliyyat Agentıiyinin təcrübə proqramına qoşulan gəncimiz oranı da əla bitirib.
O çtimai işlərdədə də çox fəaldır. Hazırda da TAİB-Türk Ağsaqqaları İçtimai Birliyi Gənclər Təşkilatının sədr müavinidir.

TAİB Gənclər Təşkilatının ən önəmli məsələlərindən biri də Türkiyə-Azərbaycan qardaşlıq bağlarının daha da möhkəmləndirilməsi, türk birliyinə töhfə verilməsidir. Bu gün Azərbaycan–Türkiyə münasibətlərinin davamlı və sarsılmaz qalması üçün iqtisadi və siyasi bağlarla yanaşı, mənəvi körpülərə də ehtiyac var. Müşfiq Nəsirli kimi gənclər həmin körpülərin canlı dayaqlarıdır. Onlar qardaşlığı sözlə deyil, əməllə yaşadırlar. Bu nüanslara önəm verən gənclər təmsil olunduqları birliyin Türkiyədə də mərkəz açaraq daha geniş fəaliyyət göstərirlər.
Müşfiq Nəsirli daha çox layihələrlə işləməyə üstünlük verir. Onun ilk layihəsi ixtisası üzrə olub. Şəhər nəqliyyatı ilə bağlı verdiyi layihə dövlət tərəfindən dəstəklənərək, uğurla nəticələnib.
Bir sözlə Müşfiq Nəsirli haqqında onun gördüyü çox işlərdən sizlərə bir qismini təqdim edirəm. Onun bu gənc yaşında işlədiyi bir neçə Lahiyəsi dövlət tərəfindən qiymətləndirilmişdir. Onlardan biri də 6 fevral 2026 –cı ildə TAİB-in Ofisində təşkil olunmuş, “Heydər Əliyev irsinin tarixi və gələcək izləri” mövzusuna həsr olunmuşdur. Azərbaycan Respublikasının Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi və Türk Ağsaqqalları İctimai Birliyinin tərəfdaşlığı ilə TAİB GT-ın sədr müavini Müşfiq Nəsirli Mikayıl oğlunun “Heydər Əliyev irsinin tarixi və gələcək izləri” adlı tədbiri yüksək səviyyədə keçirildi.
Tədbirdə Türk Ağsaqqalları Birliyinin Sədri, AMEA-nın müxbir üzvü, Uroloq, Tibb Elmləri doktoru professor, Azərbaycan Respublikasının dövlət və elm xadimi, Azərbaycan Tibb Universitetinin Urologiya kafedrasının müdiri, məşhur “91”-lər sırasında olaraq Yeni Azərbaycan Partiyasının yaradıcılarından biri, keçmiş Milli Məclis Deputatı- Sudeif İmamverdiyev və təşkilatın idarə heyətinin üzvləri, Azərbaycan Respublikasının xalq rəssamı, Heykəltəraş professor, Rusiya Rəssamlıq Akademiyasının fəxri akademiki əməkdar incəsənət xadimi, Azərbaycan Rəssamlar Akademiyasının prorektoru - Fuad Salayev, Azərbaycan Ağsaqqallar Şurasının idarə heyətinin üzvü, I Qarabağ Müharibəsinin iştirakçısı, Azərbaycan Respublikasının əməkdar müəllimi, professor İbrahim Quliyev, Nizam- intizam komissiyasının sədri, keçmiş dövlət qulluqçusu - Nüsrət Paşayev, TAİB-in qadınlar şurasının sədr müavini, şairə - Sara Göyçəli çıxış etdi.
Azərbaycan Xalqının Xilaskarı Heydər Əliyevin fəaliyyətinə həsr olunmuş Video-çarx nümayiş olundu. Sənətkar Xəyyam Səmədovun əl işi olan sapla toxuduğu Heydər Əliyevin portreti nümayiş olundu. Daha sonra çıxış edən rəsmi nümayəndələr Ulu Öndər Heydər Əliyevin həyat və fəaliyyəti ilə bağlı danışıb öz xatirələrini bölüşdülər.
Vətən və Vətəndaşlara olan sevgiləri yolunda Müşviqə və onun kimi bütün gənclərə bol-bol uğurlar. Harda olursa olsun hər zaman insanların etimadını doğruldan Müşfiq Nəsirli kimi gənclərin valideynləri qədər mən də qürür duyuram. Gələcəymizin Vətənpərvər gənci Müşfiq Nəsirlidə İşıq görürəm. O, bu yolda saysız mükafatlara da layiq görülüb. Ata-Ana başını uca edən Müşfiq Nəsirli üzün ağ olsun!

Sara GÖYÇƏLİ (Şərifova)

Şair- publist “Qızıl Qələm” və “Xan qızı Natavan” media mükafatları laureatı,
AJB üzvü. TAİB Qadınlar Şurasının sədr müavini
02.2026

21 fevral – Beynəlxalq Ana dili Günüdü

“Ana dilim, varlığım” -

yaddaşlardan silinməyəcək

Dünyada hər bir xalqın öz dili, mədəniyyəti var. Bu dillər içərisində ana laylası qədər əziz olan Azərbaycan dili zənginliyi ilə seçilir. Babalarımızdan bizə əmanət olan dilimiz mülli varlığımız, qürurumuzdur. Ana dilimiz həm də millətin yaddaşı və milli ruhudur.

21 fevral – Beynəlxalq Ana dili Günü ərəfəsində Bakının Suraxanı rayonundakı 226 nömrəli tam orta məktəbdə “Ana dilim, varlığım” adlı ədəbi-bədii gecə keçirildi. Tədbirə YAP Suraxanı Rayon sədri Vüqar Seyidov, Bakı Şəhər Təhsil İdarəsinin məktəbdənkənar fəaliyyətlərin təşkili sektorunun müdiri Günay Qurbanova, Suraxanı Rayon İcra Hakimiyyətinin sektor müdiri Sevinc Ağayeva, Suraxanı rayon polis idarəsinin yetkinlik yaşına çatmayanların iş bölməsinin rəisi Əfqan Ağayev, Uşaq və Gənclər Teatrının direktoru İntiqam Soltan, Azərbaycan Dövlət Neft Sənaye Universitetinin Kimya Texnologiyaları fakültəsinin dekanı, professor Sevinc Məmmədxanova, Odlar Yurdu Universitetinin Filologiya və humanitar fənlər kafedrasının dosenti, məktəbin məzunu Ülviyyə Mehralıyeva, sənətşünaslıq üzrə fəlsəfə doktoru, istedadlı rəssam, dünyada ilk dəfə “Qurani-Kərim”i ipək parça üzərində yazan Tünzalə Məmmədzadə, Bakı Neft-energetika kollecinin direktoru Ata Babayev, Azərbaycan Mətbuat Şurasının İdarə heyətinin üzvü Hacıbəy Heydərli, İslahatçı Gənclər İctimai Birliyinin rəhbəri Fərid Şahbazov, eləcə də şəhid anaları, rayonun tanınmış ziyalıları, media işçiləri, valideynlər dəvət olunmuşdu. Tədbir iştirakçıları ilk öncə sərgi ilə tanış oldular. Təşkil olunan sərgidə gənc rəssamların çəkdiyi rəsm əsərləri nümayiş olundu, balacalar şux rəqslər etdilər. Həmin gün Azərbaycan idmanına töhfələr verən, müxtəlif medallarla təltif olunan gənc idmançıların çıxışları maraqla qarşılandı, eləcə də AYB və AJB-nin üzvü, tarix müəllimi Təranə Cəbiyevanın tariximizə aid şəxsi kolleksiyası və müəllifi olduğu kitablar təqdim olundu.

Tədbur ümummilli lider Heydər Əliyevin və Azərbaycanın müstəqilliyi, ərazi bütövlüyü uğrunda gedən döyüşlərdə şəhid olan igid oğullarımızın əziz xatirəsinin bir dəqiqəlik sükutla yad edilməsi ilə başladı. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Himni səsləndirildi.
Məktəbin direktoru, şəhid Əlihüseyn Məmmədovun anası Arzu Məmmədova çıxışında 21 fevral Beynəlxalq Ana dili Günü haqqında məlumat verərək, Azərbaycan xalqının ruhunu, tarixini, kimliyini yaşadan ana dilimizin hər birimizin milli sərvəti olduğunu diqqətə çatdırdı. Tədbirin aparıcısı, ana dili və ədəbiyyat müəllimi Güldanə Xalıqova çıxışında ana dilimizin müqəddəs və dəyərli olduğunu söylədi.

Ədəbi-bədi gecədə monitorda ümummilli liderimiz Heydər Əliyevin və Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin ana dilimizlə bağlı çıxışları alqışlarla qarşılandı. Yeni Azərbaycan Partiyası Suraxanı Rayon sədri Vüqar Seyidov çıxışında bildirdi ki, “Ana dili hər bir xalqın varlığını təsdiq edən başlıca amildir.

Hər bir xalqın öz ana dili onun milli sərvəti, varlığının təsdiqi, həmçinin milli kimliyidir. Millətin dili, əlifbası onun millət olaraq formalaşmasında vacib şərtlərdən biri kimi qəbul edilir.1995-ci ildə ilk milli Konstitusiyamıza Azərbaycan dili dövlət dili kimi qəbul edildi.Ümumiyyətlə, bu bir tarixi faktdır ki, dünyanın böyük liderləri içərisində, o cümlədən Türk dünyasında Ümummilli Lider Heydər Əliyev qədər dil məsələsini dövlət siyasəti səviyyəsinə qaldıran lider olmayıb. Ana dili amilinin çox böyük əhəmiyyəti var idi. Çünki bu amil millətin özünüdərki üçün çox mühüm məsələ idi. Ona görə də o böyük tarixi şəxsiyyət Ana dilini milli dəyər səviyyəsinə qaldırmağı bacardı.” Bakı Şəhər Təhsil İdarəsinin məktəbdənkənar fəaliyyətlərin təşkili sektorunun müdiri

Günay Qurbanova çıxışında qeyd etdi ki, “dil millətin yaddaşı, tarixi və ruhudur. Azərbaycan dili əsrlər boyu formalaşaraq zəngin ədəbi irs yaratmışdır və bu dil bizi birləşdirən ən güclü mənəvi bağdır. Ana dilimizi qorumaq və inkişaf etdirmək hər birimizin vətəndaşlıq borcudur. Ulu öndər Heydər Əliyev

Azərbaycan dilinin dövlət dili kimi möhkəmlənməsində mühüm rol oynamışdır və bu gün də Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev tərəfindən ana dilimizin qorunması və təbliği istiqamətində mühüm addımlar atılır.” Tədbirdə Suraxanı Rayon İcra Hakimiyyətinin sektor müdiri Sevinc Ağayeva, Odlar Yurdu Universitetinin Filologiya və humanitar fənlər kafedrasının dosenti Ülviyyə Mehralıyeva, şəhid anaları çıxış edərək dünya dilləri

içərisində əsas yer tutan ana dilimizin əsrarəngiz gözəlliyindən, babalarımızdan əmanət qalan dilimizin qorunmasının vacibliyindən və gənc nəsillərə milli qürurumuz olan ana dilimizə həmişə dəstək olmağı söylədilər. Şagirdlərin oxuduğu şən mahnılar, hazırladıqları ədəbi-bədii kompozisiya, vətənpərvərlik ruhundakı şeir çələngi, intellektual oyun, milli rəqslər bayram tədbirinə xoş ovqat bəxş etdi. Tədbirin yekunu daha yaddaqalan oldu. Ədəbi-bədii gecədə çıxış edən şagirdlər bəstəkar Emin Sabitoğlunun “Şirin dil” mahnısının sədaları altında alqışlarla səhnəyə daxil oldu. Sonda tədbir iştirakçıları xatirə şəkli çəkdirdilər.

Təranə CƏBİYEVA

Bəhruz Piriyev -60

Ağrı-acılı yaşanan

şərəfli ömür

Fevralın 17-də Qərbi Azərbaycanın Qafan Rayon İcmasının say-seçmə oğullarından olan Bəhruz Piriyevin 60 yaşı tamam oldu. Onun “Xan Bağı”nda keçirilən yubileyinin işığına dostları, doğmaları, yaxın qohumları, mənsub olduğu Qafan Rayon İcmasının rəhbər heyəti yığışıb. Gəlin əvvəlcə oxucularımızı Bəhruz Piriyevlə tanış edək:

Piriyev Bəhruz Bağman oğlu 17 fevral 1966- cı ildə Zəngəzur mahalının Gığı kəndində, ruhani ocağında, müəllim ailəsində anadan olub. 1973 cü ildə Gığı kənd orta məktəbinin 1-ci sinfinə gedib. Orta məktəbdə xüsusi istedadı ilə fərqlənib, özfəaliyyət tədbirlərindəki fəallığı onu kollektivə sevdirib. VI sinifdə oxuyarkən respublika radiosunda çıxış edib. 1975-ci ildə “Azərbaycan Pioneri” qəzeti vasitəsilə Şamaxı rayon məktəblisi ilə "Dostluq məktubu" yazışmaları bu gün sadiq dostluğa çevrilib. Bu dostluğun şərəfinə həmin ailənin övladlarının birinə Bəhruzun adı qoyulub. 1982-ci ilin yanvarında 15 yaşlı Bəhruz həyatın ən ağır sınağına çəkilərək 34 yaşlı anasını itirib. Nə qədər çətin olsa da 1983- cü ildə məktəbi əla qiymətlərlə bitirib. Həmin ilin payızında İrəvan Sovxoz Texnikumunun mexanizasiya fakültəsinə qəbul olunub. 1984-1986-cı illərdə Sovet Ordusuda xidmət edib. 1986-cı ilin iyunundan Kacaran 62 nömrəli Texniki Peşə Məktəbində şagirdlərin peşəyönümlü təlim rəhbəri kimi əmək fəaliyyətinə başlayıb. Sonra Gığı kənd orta məktəbində Kənd təsərrüfatının mexanikləşdirilməsi qrupuna müdir təyin olunub…

1988-ci ilin şaxtalı, boranlı dekabrında doğma kəndini tərk etmək məcburiyyətində qalaraq Bakı şəhərinə pənah gətirib. Torpaq sahəsi almaq üçün Abşeron rayonunun Zığ Zeytunçuluq sovxozunda fəhlə kimi işə qəbul olunub.
1994 -1998 -ci illərdə Ukraynada Xarkov Dəmiryol İnstitunu bitirib. 1998-ci ilin noyabrından Abşeron rayonu 2 saylı Zeytun sovxozunun mexaniki, baş mexaniki vəzifələrində çalışıb. 2006 -cı ilin fevralından “Abşeron – Zeytun” MMC-nin direktoru vəzifəsinə təyin olunub. İşlədiyi dövrlərdə rəhbərliyin etimadını doğruldub, zeytunçuluğun inkişafında uğurlu nəticələrə nail olub.

Bəhruz Piriyev 2007- ci ildə Azərbaycan Respublikası Prezidenti yanında Dövlət idarəçilik Akademiyasının Gənclər siyasətinin idarə edilməsi kursunu bitirib. Bir sıra beynəlxalq dərnəklərin üzvüdür. 2009 -2010-cu illərdə Azərbaycanda keçirilən beynəlxalq konfransda “Qara dəniz sahillərində Zeytun yağı və zeyrunçuluğun inkişafı” mövzusunda məruzə edib. Xətai rayonu 2 saylı Zeytun sovxozu ərazisi üzrə ərazi nümayəndəsi kimi də işləyib. 2010 cu ildən "Zeytun” ASC İdarə Heyətinin sədridir. Hazırda AADA- nin 9 saylı Yol istismarı idarəsinin mexanika şöbəsinin mexaniki vəzifəsində çalışır.
Ən əsası gözəl ailə başçısıdır, ağıllı övladları, sevimli nəvələri var.

Bu gün elə həmin övladlar, nəvələr də babanın dostlarını görməyə, babalarının böyüklüyünü onların arşını ilə ölçməyə gəlmişdilər...
Təntənənin əvvəlində Azərbaycanın dövlət müstəqilliyi, ərazi bütövlüyü uğrunda şəhid olanların xatirəsi sükutla yad olundu, Dövlət himni səsləndirildi.

Tədbiri geologiya-mineralogiya üzrə fəlsəfə doktoru, Gığı Kənd İcmasının rəhbəri Ələmdar Piriyev açaraq qonaqları salamladıqdan sonra Bəhruz Piriyevə səmimi ürək sözlərini söylədi, xoş arzularını bildirdi. Bəhruz bəy də öz növbəsində hamıya xoş gəldiniz deyib, musiqiçiləri, qonaqları bir- birinə tanıtdırdı. Əməkdar artist Rəhilə Bəndəliyevanı təqdim edərkən onu müğənni kimi deyil, qohum kimi dəvət etdiyini bildirdi. Rəhilə xanım da fəallığı, can-dildən oxuyub, oynaması ilə qohumluğunu isbatladı.

Beləcə məslis axarına düşdü. Şair Seyfullah Abbasov Qafan Rayon İcmasının sədri professor Eldar Abbasovun yubilyara ünvanladığı təbrik məktubunu oxudu:
Hörmətli Bəhruz bəy!
Bugün ömrünüzün ən müdrik və şərəfli mərhələsini- 60 illik yubiley yaşınızı arxada qoyursunuz. 60 il bir insan ömrü üçün sadəcə rəqəm deyil, bu qazanılmış təcrübənin, zəhmətin və el-obaya bağlılığın təntənəsidir. Siz öz fəaliyyətinizlə hər zaman Qafan elinin ruhunu yaşadan, adət-ənənələrinə sadiq qalan, insanlara örnək olan ziyalı kimi tanınırsınız. Sizin kimi dəyərli insanların varlığı icmamızın birliyini və mənəvi gücünü daha da artırır. Biz inanırıq ki, sizin tükənməz enerjiniz və həyat eşqiniz hələ uzun illər işıq saçacaq. Bəhruz bəy, sizi Qafan Rayon İcmasının üzvləri adından təbrik edir, sizə möhkəm can sağlığı, ailə səadəti arzulayırıq!
Hörmətlə: Qafan Rayon İcmasının sədri, professor Eldar Abbasov.

Eldar Abbasov təbrik yazılmış plaketi yubilyara təqdim edərək öz ürək sözlərini söylədi, onu bir daha səmimi qəlbdən təbrik etdi. Bəhruz Piriyevin istər icma daxilindəki, istərsə də el arasındakı ictimai fəallığını yüksək qiymətləndirdi. Arzu etdi ki, illərdi həsrətini çəkdiyi dogma yurduna, doğulduğu Gığı kəndinə qovuşmaq nəsibi olsun və bu gün elliləri ilə tanış etdiyi nəvələrinin əlindən tutub baba yurdunu, ata ocağını tanıda bilsin.
Bəhruz bəy mahir söz ustası, məclis aparıcısı olduğu üçün tez-tez mikrofonu özü gütürüb söz verilən hər kəsi dostlarına daha yaxından tanıdırdı. Amma

Şəhərçik Qəsəbə İcmasının sədri Qafil Əliyevi xüsusi təqdim etməyə ehtiyac yox idi. Çünki hələ icma formalaşmadan Qafil müəllim camaatımızın birliyinin təmin olunması üçün çox səy göstərib. Bu məqsədlə rayonun tanınmış adamlarını dönə-dönə bir yerə yığıb. Fədakarlıq göstərib, bəzən xərcə düşüb, amma bu nəcib, səbr, təmkin tələb edən işindən əl çəkməyib. Yubilyar bu işləri yaxşı bildiyi üçün Qafil müəllimi mikrofona xüsusi ehtiramla dəvət etdi. Qafil müəllim də öz xoş arzularını bildirib, hamını rəqsə dəvət etdi.

Sonra xala oğlu Hüsü İbrahimov məclis əhlini salamladı. Xalası oğluna ürək sözlərini söylədi, ardınca şirin zəngulələri ilə salonu lərzəyə gətirdi. Özünə ustad bildiyi Əlibaba Məmmədova həsr etdiyi şeiri ifa etdi. “Zəngəzur” və “Dağlara- dağlara” şeirlərini səsləndirdi. Qardaşı Süleymanla qoşa oynamaqları isə meydanı xüsusilə canlandırdı, hamının diqqətini çəkdi, alqışlarını qazandı...

Fizika-riyaziyyat üzrə fəlsəfə doktoru Rauf Tağıyev sözünə adəti üzrə şirin zarafatla başladı. Sonra davam edərək dedi ki, mən Bəhruzu Qafan Rayon İcması yaranandan sonra tanımışam və onu gec tanıdığıma görə çox təəssüflənmişəm. Əslində adını eşitmişəm, məclislərdə, xeyir-şərdə çox görmüşəm, amma təmasda olub tanıyandan sonra görmüşəm ki, doğrudan da fəxr ediləsi eloğlumuzdur. Bu kişinin bir çoxundan üstünlüyü odur ki, sifətindən nur tökülür. Kimsə ən dilxor vaxtında Bəhruzla bircə kəlmə kəssə bütün dilxorçuluğunun çıxacağı şübhəsizdir. Bu da böyük adamlara xas olan keyfiyyətdir.
Bəhruz, Qafan elimizə, Azərbaycanımıza olan bir-birindən gözəl arzularını və millətimizə gərəkliyini nəzərə alaraq Allah səni qorusun,- deyirəm. Uca yaradan səni, ailəni xoşbəxt eləsin!

Fizika üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Eldar Qarayev də Bəhruz Piriyevi həm eloğlu, həm qohum, həm də ürək sirdaşı- dostu kimi təbrik etdi. Onun xarakterinin ürəyəyatan cəhətlərini fərqləndirərək ən xoş arzularını bildirdi. Dedi,- Allah sənə o qədər uzun ömür versin ki, bütün arzularını gerçəkləşdirə, balalarının xoş günlərini doyunca görə biləsən!
Qafan Rayon İcmasının və Gığı Kənd İcmasının fəallarından hüquqşünas-vəkil Elxan Azadəliyev, polis polkovniki Rəşid Səfərov, Xanvələd Məmmədov, yubilyarın uşaqlıq dostlarından İlqar Səfərov, Rəhman Məmmədov, Şəfəq xanım Azadəliyeva, Dərgah Dərgahov, Baba Məmmədov, qardaşları Vəkil, Möhlət, Vasif, əmioğlu Cəbrayıl Nuriyev və başqaları kəndlərinin yetirməsi haqqında qürurla, ürəkdolusu danışdılar. Qeyd etdilər ki, Bəhruz bəyin uşaqlıq dövründən bu günə qədər–gəncliyi, müdriklik dövrü gözlərimi¬zin önündə keçib. O, zəhmətkeş olduğu qədər də istiqanlı, mehriban, qohumcanlıdır. Bütün ruhu, varlığı ilə ata yurda, dogma ocağa bağlıdır. Biz fəxr edirik ki, onu istər rayonumuzda, istərsə də kənarda tanıyanların hamısı sevir. Burda onun ünvanına deyilənlər sübut edir ki, Bəhruz Piriyev bu 60 ili təkcə özü üçün yaşamayıb.

Xoş ovqatla, yüksək əhval-ruhiyyə şəraitində keçən yubiley tədbirində qohum-əqrəbalarının, ellilərin əhatəsində bütün qayğılardan uzaq kimi görünən Bəhruz Piriyev ailə üzvlərini, övladlarını nəzakətlə süfrəsinə yığışan qonaqlara yaxınlaşdıraraq tanış edir, özü isə hər kəsə yüksək diqqət göstərmədən keçmirdi. Amma yubileyin yaddaşlarda iz buraxdığı başqa məqamlar da vardı. Elə məqamlardan biri də nəvələrin babanı təbrik səhnəsi idi. Bu məqamda səbəbkar mikrofonu yenidən götürdü:

Əzizlərim, hələ ilin astanasındayıq. Arzu edirəm ki, 2026-cı ildən başlayaraq qarşıdan gələn illər hamınıza, elimizə-obamıza, dövlətimizə uğur gətirsin. Bilirsiniz ki, bizim el-obada həmişə böyüyə sayğı, kiçiyə qayğı olub. Biz böyüyün, kiçiyin yerini bilərək öz yerimizi tanımışıq. Həm də o sayədə bu günlərə gəlib çatmışıq:
Böyük -kiçik bilənin,
Yeddi yaşı olsa yetmişə bənzər.
Yersiz ağlayanın, yersiz gülənin,
Bitməmiş süfrəsi bitmişə bənzər.

Böyük gələn kimi, kiçik durmasa,
Ədəb-ərkan ilə halın sormasa,
Köndələn uzansa, bardaş qurmasa,
Əsli, nəcabəti bitmişə bənzər.

Müftə yeyib, haqqa bir iş görməyən,
Zəhmətin üstindən sinə gərməyən,
Bir ağac əkməyən, bir gül dərməyən,
Ömrünün mənası bitmişə bənzər.
Böyüklərdən üzr istəyərək nəvələrimi hüzurunuza çağırıram: Şükran, Vəfa, Bəhruz, Banu, Fərəh, yanıma gəlin! Bu günün körpələri, bu günün mələkləri, gələcəyimin böyükləri, yurdumuzun keşikçiləri.... İstəyirəm ki, bax burdakı böyüklərimizin hərəkətlərini görsünlər, bilsinlər, gələcək yollarının səmtini ona görə bəlirləsinlər.

Nəvələrin hərəsi tək-tək babanı təbrik etdilər, hətta ona 100 il yanlarında olmasını arzuladılar. Onsuz heç bir günümüz olmasın,-dedilər. Bala Bəhruz isə babasını həm təbrik etdi, həm də şərəfinə şeir söylədi:

İzləri seçilir İzlər içində,
Axtarsan taparsan yüzlər içində,
O qədər həyəcanlı sözlər içində,
Qürurla deyirəm babam var mənim!

Ömründən pay kəsib, ömrümə verib,-dedi. Şeirinin davamı alqışlara qərq oldu. Bayaqdan gənclik eşqilə “Xanbağı”nı dövrə vuran babanın könlü qubarlandı, asta-asta şair Hüseyn Arifin sözlərinə söykəndi:
Gah çəliyə dirsəklənib dayanar,
Gah daş üstə dincin alır qocalar.
Gah əlini saqqalına aparıb
Dərin-dərin fikrə dalır qocalar.

Ağrıyanda özü doyar özündən,
Yaş süzülər, qəm ələnər gözündən.
Uşaq kimi uşağın da sözündən,
Tez tutulub, tez darılar qocalar.

Cavanlığın qoxusunu itirib ,
Tay-tuşların çoxusunu itirib ,
Gecə yarı yuxusunu itirib ,
Sübhə kimi oyaq qalır qocalar.
Bəhruz bəy bu qürur dolu kövrək anların təsirindən çıxıb hər halımıza Şükr elədi. Dalınca da bir Uzundərə çaldırıb nəvələri ilə rəqsə başladı. Adama elə gəldi ki, Qara zurnanın Uzundərə sədası Zəngəzurun Gığı dərəsinə qədər havalandı...

Pürülü Kənd İcmasının sədri Əlayət Kərimov, Qaraçimən Kənd İcmasının sədri Hacı Sərvər Hüseynov, Müsəlləm Kənd İcmasının koordinatoru Əkrəm Mustafayev, Qərbi Azərbaycan İcması Ziyalılar Şurasının üzvü Tamxil Ziyəddinoğlu, Qafan icmasının hörmətli ziyalılarından Cavanşir Vəliyev, Mirəli Babayev və başqaları Bəhruz Piriyevə öz ürək sözlərini, xoş arzularını çatdırdılar. Yubilyarın uşaqlıq çağlarının, gənclik illərinin şahidi olmuş Tacəddin İmanovun təbriki Bəhruz bəyi xeyli kövrəltdi, məclis iştirakçılarına duyğulu anlar yaşatdı. Qeyd etdi ki, Bəhruzun həyatının ilk illəri çox ağır, bəlkə də məşəqqətli keçib. Anasını erkən itirdiyi üçün özü uşaq ola-ola bələkdə yetim qalmış qardaşına həmtay olub. Demək olar ki, özü uşaqlıq yaşamayıb. Uşaq çiyninin birində ana itkisi, o birində yetim qardaş yükü...

Bəhruz, əzizim sən bu yükü mərdi-mərdanə çəkdin. Neyniyək ki, növrağını quranda da yurdumuz yağmalandı. İndi sənin bu 60 illik yubileyin günündə arzum budur ki, növbəti doğum günlərindən birini Bakı- Qafan qatarında qeyd edəsən. Bəlkə içini göynədən Vətən həsrəti onda səngiyər. Bir daha sənə möhkəm cansağlığı, tükənməz həyat eşqi arzulayıram. Bir də arzu edirəm ki, 80, 90 illik yubileylərini beləcə, əzizlərinin və sevənlərinin, ən əsası bu səni dövrəyə alan nəvələrin əhatəsində qeyd edəsən!
Sonda Bəhruz Piriyev hər kəsə təşəkkür etdi:
Əziz dostlar, ellilər, 60 illik yubileyim münasibətilə məni təbrik edən, xoş arzularını bildirən, tədbirimizdə iştirak edərək sevincimizi bölüşən hər kəsə dərin minnətdarlığımı bildirirəm. Sizin diqqətiniz, mənə verdiyiniz dəyər mənim üçün çox qiymətlidir. Allah hər birinizə möhkəm can sağlığı, uzun ömür, ailə səadəti və ruzi-bərəkət versin. Qafanda görüşməyi bizə nəsib etsinki, mən də sizin xeyir işlərinizdə iştirak edim!

Qafan Rayon İcmasının mətbuat xidməti