SELÇUK DÜZGÜN 

İŞGALE AĞIT! 

Şehitler tepesi suskun, ben yalnız

İçimde öfke, etrafta çok hayasız 

Gözler yeşil bakmıyor, sözler artık manasız

Dişlerim kenetlenmiş zulmü alkışlayana

Tut elimden ey gönül gidelim KARABAĞ`a

`Oku` dedi Muhammet`e Yaratan  

`Oku`dedi zulme başkaldıran Hira`dan

`Oku`  zalimler yok olsun bu Cihan`dan

Ey kalplere inen nur, ey canım sevgili

Tut elimden ne olur görelim CEBRAİL`i

Cismi Mecnun, Ruhu Leyla bu kanda

Aşk diyince kalem düşer bu canda

Asırlardır karanlığa ışık saçan bu handa

Herkes bilir mana senden gizli

Tut elimden tut sen de ey FUZİLİ

Bir koridor kurdu cılız ağaçlar

Tütmez oldu artık barksız bucaklar

Kundakdaki çocuklara sütü kesti analar

Sabrın taşı çatladı bu öfkeden kaçın

Tut elimden sana geleyim ey LAÇİN

Masallar kaçkın insanlık çilede

Kenetlenmiş milletim ağıtlar dillerde

O günkü çocuklar, şimdi dertte öfkede

Ey dünya duy artık canlar kokuyor kan 

Tut artık tut elimden dirilelim ey ZENGİLAN

Yüzdüler insanların dersini delice

Dertli kaldı yetimlerin anaları delice

Akıl almaz işkenceler zulümler rezilce

Taş kalmadı taş üstüne yıkıldı yüzlerce dam

Tut elimden ey garip kimsesiz AĞDAM

Tarihi mekanların asırlara dayanır

Her karış toprağın alkanlara boyanır

Yürekten taşar öfke sokaklara boşanır

Nerde senin üstünde geçen onca atlı

Ver elini elime ver sen de GUBAT`lı

İnsan denilmiş bana, merhamet dert ortağım

Türk demişler ismime onurum dayanağım

Yıksa gök, çökse yer bağımsızlık hayatım

Öldür beni ey zalim, hadi korkma becer

Tut elimden beraber gül ölelim  KELBECER

 Sessiz iniltiler duyulur şehit tepelerinde

Rüzgarlar sessiz eser intikam nefesinde

Mubariz`ler sabrede bayrağın gölgesinde

Gökyüzünden bir rahmet ruhumu ıslatıyor

Yalnızlık yine dertte KARABAĞ`a ağlıyor.