Bir müddət əvvəl mənə universitetdəki tələbələrdən biri demişdi ki, utancaqsan. Əslində o, bunu deyən ilk adam deyildi. Bəlkə, doğrudan da, utancağam. Amma fikrimcə, bəzi şeyləri vaxtında deyə və eləyə bilməməyimin səbəbi heç də utancaqlıq deyil.

Sadəcə səhv hərəkət etməyi xoşlamıram. Yüz dəfə olmasa da, dəfələrlə ölçüb bir dəfə biçməyə çalışıram. Hər ehtimalı nəzərə alıram. “Nəyi itirə bilərəm və nəyi qazana bilərəm?” deyə düşünürəm. Əmin olandan sonra ki, qazanacağım itirəcəyimə dəyər o addımı atıram. Yəni asan-asan riskə getmirəm, xeyli düşünürəm. Bəzən elə olur ki, artıq gecikdiyimi görürəm-qatar gedib. Əlimə düşən fürsəti qiymətləndirə bilməmişəm. Əvvəldən-axıra kimi olan bu mərhələləri heç kim görmür (nə də başa düşmür), amma sonra deyirlər ki, utancaqsan.

Bəlkə də, bu, məndə artıq formalaşmış (və ya formalaşmaq olan) yanlış xüsusiyyətdir. Lakin nədənsə salam verəndə belə, düşünürəm ki, bunu necə edim-sadəcə başımı tərpədim, əl uzadım, ya gülümsəyərək “salam” deyim. Axı hər şeyin bir cavabı var. Qarşı tərəfin cavabını necə istəyirsənsə, özün də ilk addımı elə atmalısan. Elə buna görə də-istədiyim cavabı almaq üçün yazılarımın birində dediyim “həyati səhv”ə yol verməkdən çox qorxuram.

... Hər şeyin başa çatması üçün cəmi bir addıma ehtiyac var. Həmin bir addımla özümü dərin bir okeana atacam. Ya okeanın həqiqətləri çıxaracam, ya da boğulacam. Qazanacağım və itirəcəyim nə olacaq? Əzbər bildiyim şeydir. Qısa və konkret: O. Bax belə halda qərar vermək çox çətin olur, məni qınamayın. Fəqət okeanın qırağında qələbə və məğlubiyyət arasında qalmaq və son nöqtənin sənin qoymalı olduğunu bilmək də asan deyil, əzabdır, əzab...

Kənan Novruzov
Butov.az