İnsan bəzən baxar, dəfələrlə, dönə - dönə. Bəzən də görər, sakitcə, xısın - xısın, daha az. Ancaq min dəfə baxan göz, bir dəfə görən göz qədər dərk etməz, çünki görmək ürək işidir. Deyirlər, baxmaq gözün hərəkəti, görmək isə bir şüur fəaliyyətidir. Lakin bu, yalnız şüur, ağıl fəaliyyəti, gördüklərimizi dərk edib qavramaq, qərara gəlmək fəaliyyəti deyil, həm də şüurun ürəklə bərabər "yola çıxmasıdır". Bu yolda addım atan hər "döyüntü" səni gördüyünə - ONA aparar... O yolun başında elə hey dayanarsan, çəkilməzsən kənara, bəlkə o da səni görər deyə. Ancaq dalana dirənən arzuların hər şeyi görməzdən gələr; onun kimi. Çünki o, görməz səni, hayanda durmağından asılı olmayaraq görməz, çünki o, sadəcə baxanlardanmış...

"İndi gözlərinin qabağındayam,
Hayanda durum ki, görəsən məni?"

Butov.az - ın bu günkü şeir qonağı dramaturq, xalq şairi Nəriman Həsənzadədir.



Nə qəribədir...

Elə dayanırsan, elə baxırsan,
Elə bil qarşında quru bir daşam.
İpək saçlarını bir vaxt oxşayan
Elə bil hardasa mən olmamışam.

Səni dostlarımla, tanışlarımla,
Mən tanış edərdim nə vaxtsa bir-bir.
İndi özgələri, yad ehtiramla,
Deyirlər tanış ol, nə qəribədir?!

Yuxuda görərdin nə vaxtsa hər dəm,
Yolumu gözlərdin yollardan uzaq.
Mən sənin yuxundan çıxıb gəlmişəm,
Bu da bir yuxudur, gəl tanış olaq.

Qoluna girərdim, bu, yadındadır?
Gedərdik, yolumuz, arzumuz şərik.
Qolum qollarının lap yanındadır,
Toxunsa, biz indi üzr istəyirik.

Hayanda oldumsa səhər, ya axşam,
Aradın sən məni, gördün sən məni.
İndi gözlərinin qabağındayam,
Hayanda durum ki, görəsən məni?

Nəriman Həsənzadə