Qadın fədakarlığıyla tanınar, qəlbiylə sevər, ağlıyla hərəkət edər. Yaşamaqdan əvvəl, yaşamağı düşünər. Arzularıyla böyüyər, övladları üçün yaşayar. Ailəsi üçün bütün arzularından keçər. Sevdiyi adama görə xəyallarından imtina edər. Əzizlənər, hörmət edilməsini istəyər. Bacardığından artıq belə sevər, sevdirər. Ailəsini hər kəsdən, hər şeydən üstün tutar. Belə də olmalıdı, axı. Ailə müqəddəs məbəddi. Yad baxışdan, kənar fikirdən, özgə düşüncəsindən uzaq tutmağa çalışar. Lazım gəlsə, canından belə keçər. Səbr və təmkinlə övladlarını böyüdər. Həyatında hər hansı pis hadisə baş verərsə, belə övladları üçün dözər. İçin-için ağlayar, amma heç kim anlamaz. arzularınıunudar, özü belə xatırlamaz. Düşüncələri uzaqlaşar, hiss etməz.

Bilirsiniz niyə? Ailəsinə bağlandığı üçün. Yaşadığı müddətdə xəyanət kölgəsini, xoşbəxtlik şəfəqindən uzaq tutar.Artıq onun arzuları, düşüncələri övladları və sevdiyi adam olar. Ta ki, qəlbi qırıldıqda, xəyanət gördükdə, övladı naxələf olduqda, unudulmuş arzuları, sərt bir külək kimi üzünə vurar.Külək saçlarını daramaz, sanki yolar. Yazı yaşarkən, qışın ani gəlişi kimi saçları ağarar. Aynaya baxmağa belə tərəddüd edər. Fəda etdiyi ömrün, mükafatı bumu deyə, özündən hesab sorar. Yox, belə olmamalıydı! Bunları haqq etmədim, edəcəkdə heç bir iş görmədim. Hər gecə düşünər, cavab axtarar yaşadığı illərin sonluğuna. Lakin çarəsiz qalar. Axtardığı cavab indi ondan çox uzaqdadı. Unudulmuş arzular,sonsuz asimana yol alıb getmiş…



Günel Ağayeva